70 



ziet men gretig het gistende sap opnemen en sterk onder 

 den invloed van den alkohol geraken. De eekhoren nu, 

 vi^aarvan ik sprak, kwam geregeld eiken dag de bloedende 

 eiken in den dierentuin bezoeken en likte gretig het gistende 

 sap op, waardoor hij eenigszins ,, boven zijn theewater" 

 geraakte, zoodat het anders zoo schuwe diertje dom-driest 

 werd en de menschen tot op een pas afstands liet naderen, i) 



C. Oeconomische beteekenisen bestrijding 

 van den eekhoren. 



Gaan wij na, waarmee zich de eekhoren zoo al voedt, 

 dan komen wij tot de conclusie, dat de schade, die dit 

 knaagdier den boschbouw toebrengt, veel grooter is dan 

 het nut, dat hij teweeg brengt. Zeer zeker is dat nat niet 

 geheel weg te cijferen; uit het boven (bl. 67 en 68) mee- 

 gedeelde bleek ons dat de eekhoren als verdelger van 

 schadelijke woudinsekten niet altijd zonder beteekenis is. 



Toch kan van eene nuttige zijde van den eekhoren als 

 insektenverdelger alleen in enkele bepaalde gevallen sprake 

 zijn. 



Ook nog in andere opzichten kan de eekhoren voor den 

 boschbouw eenig nut doen, nl. door het onwillekeurig uit- 

 zaaien van eikels. Altum ~) deelt dienaangaande het volgende 

 mee. Men ziet in den laten hertst dikwijls eekhorens van 

 het eene bosch of stuk kreupelhout naar het andere over 

 den grond loopen met een eikel in den mond, welke bestemd 

 is om bij den wintervoorraad gevoegd te worden, dien de 

 eekhorens in dezen tijd des jaars bijeen brengen. Maar 

 buiten het bosch, op den vlakken grond zich voortbewe- 

 gende, is de eekhoren buitengewoon schuw; bij het minste 

 geritsel, dat hij hoort, laat hij den eikel vallen. Ongeveer 

 dezelfde weg wordt herhaaldelijk door denzelfden eekhoren 

 afgelegd ; en wanneer vele eekhorens zich aldus over eene 



1) Brehm's „Tierleben" t. a. p. bl. 545. 



2) Altum, t. a. p. blz. 104. 



