71 



kale vlakte van 't eene bosch of kreupelhout naar het 

 andere begeven, dan worden er onwillekeurig' eene menigte 

 eikels uitgezaaid. Zoo laat zich, volgens Altum, verklaren 

 de door hem herhaaldelijk in het Munsterland opgedane 

 ervaring, dat een tusschen bosschen in gelegen, tot dusver 

 woest liggend stuk land van zelf in een eikenboschje 

 verandert. — 



In ons land en in 't algemeen in Midden-Europa, wordt 

 noch aan het vleesch, noch aan de pels van den eekhoren 

 waarde gehecht; maar dat is niet overal het geval. Wat 

 het vleesch betreft, lees ik in den nieuwsten druk 

 van Brehm's Tierlebeni): „Het witte, malsche, zeer goed 

 smakende vleesch van den eekhoren wordt door de kenners 

 overal gaarne gegeten; bovenal plegen jonge jagers deze 

 eerste jachtbuit met bijzonder genot („Hochgenuss") te 

 verorberen. Dat de Siberische jagers en de boerenjagers, 

 die in sommige tijden van eekhorenvleesch zouden kunnen 

 leven, dit werkelijk doen, hoort men echter niet." — 



In Rusland wordt op de eekhorens op groote schaal om 

 hun pels jacht gemaakt. Zoodra deze diertjes inOctoberof 

 November hun wintervacht krijgen, trekken de jagers in 

 troepjes van 3 tot 10 personen uit hunne dorpen naar de 

 vaak veraf gelegen bosschen, waar zij eenige weken blijven. 

 Zij hebben voorafin deze bosschen hutten gebouwd, waarin 

 zij overnachten en waarin zij ook hun proviand en hun 

 jachtgerei bewaren. Door honden worden de eekhorens 

 opgeschrikt ; en als deze uit hunne schuilhoeken voor den dag 

 komen, worden zij met kleine buksen, die met zeer fijne 

 kogeltjes geladen zijn, geschoten ofwel in strikken gevangen. 

 Aan de Lena leven de boeren van het begin van Maart 

 tot het midden van April geheel voor de eekhorenjacht. 

 Zij vangen ze in vallen, die uit twee planken bestaan, 

 waartusschen zich een kniphoutje bevindt, dat van een 



') Brehm's Tierleben, t. a. p. blz. 557. 



