74 



kegels; zelfs hoort men bij windstil weer het geruisch, dat 

 de neervallende schubben maken. Ook neemt men gemakke- 

 lijk waar, dat er in een boom een eekhoren zit, wanneer 

 men» op den grond versch afgebeten kegelschubben ziet 

 liggen. Verder zijn er bepaalde holten in boomen en be- 

 paalde nesten, die telkens en telkens weer door eekhorens 

 als schuilplaats gebruikt worden ; zoodat een geoefend eek- 

 horenjager weet waar hij zijn „wild" kan vinden. 



De jager kan ook gemakkelijk uit het gedrag van een 

 vervolgd wordenden eekhoren opmaken, of hij met een 

 jong of met een oud exemplaar te doen heeft. Jonge eek- 

 horens, die op den grond zitten, klimmen ras in een boom, 

 gaan op den eersten tak den besten zitten en kijken dan nieuws- 

 gierig naar den jager, tot diens moordend lood hem treft. 

 En bevinden zij zich hoog in een boom, op een afstand, 

 waar zij moeilijk kunnen getroffen worden, dan laten zij 

 zich door een paar schoten er toe verleiden, den boom te 

 verlaten en naar een nabijgelegen kreupelhout of jong 

 bosch te vluchten, wat hun dan gewoonlijk het leven kost. 

 Oude eekhorens met ondervinding doen anders. Zitten zij 

 op den grond, dan klimmen zij ook in een boom, maar altijd 

 dadelijk tot in den top, waar zij zich plat tegen een dikken 

 tak aandrukken en zich uit deze veilige positie door geen 

 schot laten verjagen Seydel i) maakt melding van een 

 geval, waarin hij een eekhoren, die zich tegen een eiken- 

 tak aandrukte, een stuk afschoot van den staart, dien het 

 dier juist in een onbewaakt oogenblik van den tak liet 

 afhangen. De eekhoren echter liet zich daardoor niet bewe- 

 gen, te gaan vluchten, maar bleef op zijne veilige plaats 

 zitten. Een tijd later echter schoot Seydel dezen eekhoren toch, 

 en wel op denzelfden tak; de staarc vertoonde toen op de 

 plaats, waar hij afgeschoten was, eene harde aanzwelling 

 ter grootte van eene hazelnoot. — Dezelfde waarnemer 



1) Brehm's „Tierleben", t. a. p. bl. 548. 



