75 



deelt verschillende staaltjes mee van de levenstaaiheid van 

 den eekhoren. Hij zegt, dat het herhaaldelijk voorkomt, 

 dat een eekhoren, die door een kogeltje van 9 mM. doorsnede 

 getroffen is, zijne sprongen blijft maken alsof er niets ge- 

 beurd was, en zich heel goed aan de vervolging weet te 

 onttrekken. De grootte van het dier in aanmerking genomen, 

 zegt hij, zou dat ongeveer het zelfde zijn, als dat een hert 

 door eenen kanonskogel ter grootte van een vuist werd 

 getroffen; zoo'n hert zou dan echter niet veel bokkespron- 

 gen meer maken. Niet doodelijke schotwonden genezen bij 

 den eekhoren heel snel en gemakkelijk. Zware verwondin- 

 gen aan de pooten, zelfs het verlies van een heelen poot, 

 doorstaat de eekhoren heel goed. Een eekhoren bleef in 

 leven zelfs nadat zijn ruggegraat beschadigd was; wel kreeg 

 hij daardoor een krommen rug. Wordt hij uit een boom 

 geschoten, en gevoelt hij, dat zijn einde nadert, dan kruipt 

 hij in een konijnenhol of in een of ander gat in den grond, 

 of wel in eene verscholen "ruimte tusschen eenige boom- 

 wortels, om daar den laatsten adem uit te blazen. — 



Aan het slot van deze verhandeling gekomen, zij het mij ver- 

 gund, te herhalen, dat ik niet gaarne zou aanraden, de eekho- 

 rens in onze bosschen te vuur en te zwaard te verdelgen, ook 

 al doen zij in den regel veel meer schade dan nut. Maar 

 wel is het èn met het oog op de rechtstreeksche schade, die 

 de eekhoren aan onze bosschen toebrengt èn met het oog op 

 het behoud van onzen vogelstand, noodig dat zijn aantal 

 binnen zekere perken wordt gehouden. In minder bevolkte 

 streken geschiedt dit van zelf door marters, wezels en her- 

 melijnen, alsmede door verschillende dag- en nachtroof- 

 vogels. Maar waar, zooals bij ons, het aantal van deze 

 behaarde en bevederde roofdieren betrekkelijk gering is, 

 moet de houtvester of jager de rol, die deze dieren in de 

 huishouding der natuur spelen, overnemen. 



J, RiTZEMA Bos. 



