BESTRIJDING VAN DEN EIKENMEELDAUW. 



In het jaar 1912 heb ik in een artikel in dit tijdschrift 

 over „de overwintering en bestrijding van eenige meeldauw- 

 zwammen" ^) eenige mededeelingen gedaan over de wijze, 

 waarop o.a. de eikenmeeldau^v overwinterde. Dit bleek 

 te zijn tusschen de schubben van een klein aantal knoppen. 

 De scheutjes, die uit deze geïnfecteerde knoppen groeien, 

 worden geheel door het zich tegelijkertijd ontwikkelende 

 m3'celium overwoekerd, zoodat de bladeren over hun ge- 

 heele oppervlakte met een wit meeldauwovertreksel, be- 

 staande uit mycelium en de daarop zich vormende sporen, 

 bedekt zijn. Eigenaardig is het, dat deze zgn. ,,meeldauw- 

 scheutjes" in zoo hevige mate door de meeldauwzwam zijn 

 aangetast en de aantasting meestal zoo volkomen is, dat zelfs 

 geen deel van de bladeren vrij is van de zwam, terwijl 

 de bladeren van de omgevende scheuten soms langen tijd 

 volkomen gezond blijven. Maar vroeger of later, al naar 

 de weersomstandigheden zijn, heeft er een uitzaaiing van 

 sporen op de omgevende deelen plaats, waardoor nieuwe 

 meeldauwplekken ontstaan en de aantasting zich over het 

 geheele gewas verbreidt. 



Ik achtte het, toen ik die mededeeling schreef, niet onmo- 

 gelijk, dat op die waarnemingen omtrent het eerste optre- 

 den van de ziekte in het jaar, dat tot die zgn. ,,meeldauw- 

 scheutjes" beperkt was, een bestrijding kon woorden geba- 

 seerd, die bestond in het verwijderen dezer infectiehaarden, 

 zoodra zij opgemerkt konden worden. Proeven, in het 



^) Tijdschrift over plantenziekten, 18e jaargang, 1912, blz. 85—95. 



