85 



komst wat doen verwachten, zal ik hierover het belang- 

 rijkste mededeelen. 



Vooreerst wil ik echternagaan, of de bestrijding wensche- 

 lijk of noodzakelijk is. Vóór het jaar 1908 was er nooit 

 meeldauw in eenigszins belangrijke mate op het eikenhak- 

 hout voorgekomen. Er kwam wel eens een meeldauwzwam 

 op voor, maar schadelijk was deze in het geheel niet 

 Sedert 1908 is echter een (nieuwe?) meeldauwzwam opge- 

 treden, die de bladeren in zoo hevige mate aantastte, dat 

 deze er zeer ernstig onder leden, zoodat de groei van het 

 hakhout belangrijk minder werd en er plaatsen waren, 

 waar het gewas eenige jaren achtereen volkomen vernietigd 

 werd, wat de dood van geheele stobben tot gevolg had. 

 Of deze zwam steeds aanwezig is geweest, dan wel of zij 

 uit een ander land (of werelddeel) is ingevoerd, zal hier 

 niet nader worden nagegaan. Alleen zij hier vermeld, dat 

 de meeldauw-epidemie, die in 1908 begon, niet alleen in ons 

 land, maar in alle andere landen van Europa in dezelfde 

 mate optrad. 



Vooral in de eerste jaren na 1908 was de door de meel- 

 dauvv veroorzaakte schade zeer groot, maar ook in de 

 laatste jaren was de schade nog zeer merkbaar. Toch leek 

 het, alsof de schade minder groot werd. Hoewel het vol- 

 sterkt niet onmogelijk is, dat we de ergste meeldauw jaren 

 gehad hebben en de plaag, door welke oorzaken dan ook, 

 aan intensiteit iets verloren heeft en wellicht nog meer 

 zal verliezen, komt het mij toch voor, dat men daaromtrent 

 niet al te optimistisch moet zijn. Het minder hevig op- 

 treden van de meeldauw in 1917 is vrij zeker, zoo niet 

 geheel,. dan toch voor een zeer groot deel, veroorzaakt door 

 weersomstandigheden. Het jaar 1916 levert daarentegen 

 het bewijs, dat de weersomstandigheden de meeldauw zeer 

 vroeg en zeer hevig kunnen doen optreden. Het optreden 

 van de ziekte is dan ook zeer wisselvallig en waarnemin- 

 gen over een reeks van jaren kunnen ons eerst het be\vijs 



