86 



leveren, of de aantasting in hevigheid afneemt. Schijnbaar 

 is de meeldauw minder schadelijk geworden, omdat men, 

 na de eerste, ernstige jaren na 1908, maatregelen genomen 

 heeft om door bijzondere maatregelen de schade te ontgaan. 



Het is bekend, dat vooral in de eerste twee jaren na 

 den hak, de meeldauw aan het eikenhakhout de grootste 

 schade toebrengt. Hoe dichter bij den grond, hoe vochtiger 

 de lucht en hoe minder bewogen deze is. Dicht bij de 

 oppervlakte aan den bodem vindt de meeldauwzwam 

 dan ook het beste de voorwaarden voor hare ontwikkeling 

 vervuld. 



Is een perceel nu in het voorjaar gehakt, dan beginnen 

 de nieuwe scheuten op de afgehakte stobben zich eerst laat 

 te ontwikkelen. De meeldauwzwam heeft echter op andere 

 plaatsen gelegenheid gehad, zich wat te vermeerderen, zoodat 

 de jonge scheuten aan een sterkere besmetting blootstaan 

 dan die, welke vroeger in het voorjaar waren ontstaan. 

 Daarbij vormen de jonge, sappige bladeren een uitstekenden 

 voedingsbodem voor de zwam, zoodat deze zich snel en 

 krachtig ontwikkelt. Het is dus vooral op de scheuten van 

 het pas gehakte hout, dat de meeldauw zich snel en sterk 

 vermeerdert en dit nog in het bijzonder op de scheuten van 

 het schelhout, omdat dit xich nog later ontwikkelt dan die 

 van het hout, dat in den winter is gehakt. 



Zijn de voorwaarden voor de ontwikkeling van de zwam 

 zeer gunstig, dan kan deze zich ook op het twee- en meer- 

 jarige hout ontwikkelen en de bladeren hiervan bedekken. 

 Gewoonlijk echter hebben die scheuten en bladeren reeds 

 het grootste deel van hun groei gehad, als de omstandig- 

 heden de zwamgroei bevorderen. De meeldauw komt dan 

 ook en soms tot vrij krachtige ontwikkeling op dit hout, 

 maar aangezien de groei dan reeds is afgeloopen, is de 

 aangerichte schade betrekkelijk gering. Alleen als het blad 

 zeer dik met meeldauw is bezet, kan het duidelijk daaronder 

 lijden en zelfs afsterven. 



