OVER DE ZOOGENAAMDE „KWADE HARTEN" OF 

 „ZWARTE PITTEN" DER ERWTEN. 



Wat hier volgt over de „kwade harten" der erwten 

 vormde in hoofdzaak den inhoud van een voordracht, in 

 April 1918 gehouden voor het Natuurwetenschappelijk Gezel- 

 schap te Wageningen. Niettegenstaande het onderzoek nog 

 weinig positieve resultaten heeft opgeleverd, ga ik er toch 

 reeds nu toe over, dit in ruimer kring te publiceeren en 

 wel om de volgende redenen: 



Ie. Enkele van de hieronder vermelde feiten kunnen reeds 

 voor de praktijk van belang zijn, zoo b.v. de waarde van 

 kwaadpittige erwten als zaadgoed en in verband daarmede 

 de onderscheiding tusschen kwaadpittige erwten en zulke, 

 die door Ascochyta zijn aangetast. 



2e. Het is wenschelijk de aandacht der landbouwers op 

 dit verschijnsel te vestigen. We kunnen bezwaarlijk nadere 

 gegevens krijgen betreffende de verspreiding van dit kwaad 

 zonder hun medewerking; evenzeer hebben we deze noodig 

 om de ziekte op het veld op te sporen. Ik hoop daarom 

 door het volgende de belangstelling van de betrokken land- 

 bouwers op dit eigenaardige verschijnsel te vestigen en mij 

 van hun medewerking te verzekeren. 



In de laatste jaren kwamen er op het Instituut voor 

 Phytopathologie herhaaldelijk klachten over „kwade harten" 

 of „zwarte pitten" in de erwten, in het bijzonder uit Zeeland 

 en Noord-Holland. In het verslag over het jaar 1911 (p. 159) 

 werd er melding' van gemaakt. Men verstaat hieronder in 

 het kort het volgende : Uitwendig volkomen normale erwten 

 vertoonen een donkere, bruine of grijsachtige ,,pit" van kleiner 

 of grooter omvang. Vooral als men de beide zaadlobben scheidt, 

 komt dit aan den dag. Belangrijk is, dat in de typische gevallen 

 de erwten uitwendig er volkomen gaaf en gezond uitzien. 



