103 



Dit is zeer bedriegelijk; er kwam mij b.v. een geval ter 

 oore van een Zeeuwsch landbouwer, die, in de meening" 

 een goede qualiteit erwten te hebben geteeld, deze wilde 

 laten verwerken tot spliterwten. Hierbij kwam aan het licht, 

 dat ze grootendeels kwaadpittig waren. Het spreekt van 

 zelf, dat de waarde der erwten voor de consumptie in elk 

 geval aanzienlijk vermindert. Ook als zaadgoed zijn zij, 

 wanneer het kwaad er sterk in zit, niet aan te bevelen. De 

 handelaar kan dus, als hij er niet op bedacht is, zonder 

 het te weten een zeer minderwaardig product koopen. Intus- 

 schen schijnt de zwartpittigheid op de markt wel bekend te 

 zijn ; wanneer dus de handel er op bedacht is, komt de 

 schade voor den landbouwer. 



Reeds meermalen werd de aandacht van het I. v. P. op 

 dit ziekelijk verschijnsel gevestigd en wij kregen wel eens 

 den indruk, dat het in toenemende mate optrad. Tot nu 

 toe ontbrak echter de gelegenheid er een diepgaand onder- 

 zoek naar in te stellen. 



De oorzaak ligt nog steeds in het duister. In het zooeven 

 genoemde verslag is vermeld, dat er bacteriën in het zieke 

 weefsel werden gevonden, doch dat vermoedelijk toch aan 

 verschillende uitwendige omstandigheden een belangrijke 

 rol moest worden toegeschreven. Prof. Quanjer ^) heeft er 

 een voorloopig onderzoek naar ingesteld, of de ziekte met 

 het zaad overging; hij kwam tot het resultaat, dat dit niet 

 het geval is: een partij erwten, waarin zich vele kwaad- 

 pittige bevonden, te Wageningen uitgezaaid, gaf een vol- 

 komen gezond gewas. Dit bracht hem tot het denkbeeld, 

 dat de ziekte waarschijnlijk niet van parasitairen aard was, 

 maar veeleer van zuiver physiologischen, en wel te wijten 

 aan bepaalde uitwendige factoren, b.v. een minder gunstige 

 bodemgesteldheid. 



Mijn onderzoek in deze richting heeft Prof Quanjer's 



^) Zie Zeeuwsch Landbouwblad 1915. 



