107 



dat iedere erwt, na uitwendig goed gesteriliseerd te zijn, 

 in een groote buis, op vochtige wratten gebracht werd 

 Deze buis, door een wattenprop gesloten, was eveneens van 

 te voren gesteriliseerd. Ook nu was er bij een aanzienlijk 

 percentage schimmelgroei op de zaadhuid waar te nemen. 

 Het onderzoek hiervan (waar ik echter thans niet verder 

 op in wil gaan) bracht aan het licht, dat we hier in den 

 regel met Ascochyta Pist te doen hadden. 



Deze zwam tast de erwtenplanten aan, zij vormt o.a. 

 vlekken op de peulen en dringt ook in de zaadhuid binnen. 

 Het bleek dan ook, dat juist op dié erwten, welke uitwendig 

 wankleurige vlekken vertoonden, later schimmelgroei optrad. 

 Het w^as dus in de eerste plaats noodig deze er uit te 

 verwijderen. Ik sorteerde de erwten en werkte alleen verder 

 met zulke, die uitwendig volkomen normaal waren. Werden 

 nu deze op dezelfde wijze behandeld en in buizen gebracht, 

 dan bleven nagenoeg alle zonder schimmelgroei. (De weinige, 

 die dit toch nog vertoonden waren ongetwijfeld verontreinigd 

 door van buiten ingedrongen kiemen, of het waren erwten, 

 waarbij de .-J^cor/rv^/r-aantasting zóó gering was, dat zij 

 aan de aandacht ontsnapt was). 



Toch waren ook deze erwten voor een groot deel kwaad- 

 pittig. Dit was uit den aard der zaak eerst later te con- 

 stateeren, toen de erwten in de buizen de zaadhuid hadden 

 afgeworpen en de zaadlobben toonden. Op deze wijze bleek 

 dus, dat de partij erwten, waarvan ik uitging in hoofd- 

 zaak bevatte: 



a) normale erwten (een gering percentage); 



b) erwten, die door Ascochyta Pisi waren aangetast, van 

 buiten af, zaadhuid en zaadlobben; 



c) erwten, die inwendig kwaadpittig waren (in zeer ver- 

 schillende maten) doch uitwendig volkomen normaal; 



d) erwten, die de aantastingen ö en f beide vertoonden. 

 Ik w^erkte nu alleen met c verder (waaronder dan uit den 



aard der zaak een zeker percentage van a was), en volgde 



