108 



hierbij de bovenvermelde methode in gesteriliseerde buizen. 

 Op deze wijze kon het volgende worden vastgesteld: 



Ie een groot deel der kwaadpittige erwten kiemden nor- 

 maal en leverden geheel normale plantjes op ; 



2e bij een klein deel was de groeitop vernietigd ; sommige 

 hiervan ontwikkelden zich in het geheel niet, bij andere 

 ontsproot uit de oksel van een der zaadlobben (soms ook 

 uit beiden) een stengeltje. Zelfs zulke zwaar aangetaste 

 erwten konden dus planten leveren. 



3e het ziekteproces in de zaadlobben breidde zich tijdens 

 de kieming niet merkbaar uit ; bij de sterk aangetaste kon 

 men waarnemen, dat bij 't opzwellen en zacht worden van 

 de zaadlob, het zieke zwarte deel in een weeke massa over- 

 ging, doch van verder voortwoekeren was geen sprake. 

 Het resteerende gezonde deel was ook in dergelijke hevige 

 gevallen vaak voldoende om het jonge plantje zoo lang te 

 voeden, tot de wortel in staat wa,s deze functie over te nemen. 



Uit deze w^aarnemingen was reeds met vrij groote zeker- 

 heid af te leiden, dat, indien deze ziekte door in de 

 erwt gedrongen parasieten veroorzaakt wordt, 

 deze toch hoogst waarschijnlijk na het drogen der erwten 

 is afgestorven. 



Het was echter noodig de nakomelingschap der kwade 

 pitten ook te bestudeeren: de mogelijkheid was niet uit- 

 gesloten, dat de ziekte werkelijk erfelijk was en dat dus de 

 oogenschijnlijk gezonde planten toch weer kwaadpittige 

 zaden gaven. Immers uit de practijk was herhaaldelijk ge- 

 meld, dat zelfs in zulke gevallen, waarbij het zaad 

 grootendeels kw^aadpittig was, het gewas van 

 te voren niets abnormaals vertoond had. 



Ik ging nu als volgt te werk: Van de partij werden er 

 eenige honderden uitgezaaid ; zoodra zij gekiemd w^aren en 

 de binnenzijde der zaadlobben zichtbaar kwamen, w'erden 

 er de kwade pitten uitgezocht en alleen deze werden voort- 

 gekweekt. Nadat de zwaarst aangetaste waren uitgevallen 



