142 



bieten geregeld aangetroffen; er gaat geen jaar voorbij, dat 

 er aan het Instituut voor Phytopathologie niet eenige wor- 

 den toegezonden. In Duitschland en Denemarken schijnen 

 zij daarentegen vrij zeldzaam te zijn; niet meer dan 1 op 

 het millioen bieten zou de ziekte vertoonen. De gezwellen 

 worden soms enorm groot; men heeft wei ware „kinder- 

 hoofdjes" van V/c, K.G. zwaar gevonden. In Duitschland 

 heeft Reinelt geen bakteriën in zulke aan „Wurzelkropf" 

 lijdende bieten kunnen vinden; volgens Smith was voor- 

 eerst zijn onderzoekingsmateriaal te oud, terwijl hij verder 

 niet lang genoeg wachtte op het opkomen der bakteriën in 

 zijn culturen en bovendien nog zijn materiaal te veel ver- 

 dund had. Het gelukte den Amerikaan wel B. tmnefaciens 

 uit de bietengallen op te kweeken ; bij infectieproeven kreeg 

 hij eenige malen positieve resultaten bij biet, tomaat en 

 margriet, doch vele kolonies bleken niet in staat knobbels 

 te doen ontstaan. Smith veronderstelt, dat de bakteriën in 

 zijn materiaal grootendeels afgestorven waren; zijn onder- 

 zoekingen vielen n.1. in November, toen de groei der tumoren 

 geheel stil stond. Er had geen celdeeling meer plaats en 

 daardoor bleef ook de prikkel, die de halfdoode bakteriën 

 weder doet opleven (zie blz. 137) uit, zoodat zij tenslotte 

 geheel afstierven. ^) De bestrijding van de ziekte bij bieten 

 bleek niet moeilijk te zijn. Townsend vond n.1., dat op een veld, 

 waar de kwaal nog al hevig optrad, het aantal aangetaste 

 planten sterk in aantal was verminderd, wanneer een paar 



^) Terloops zij hier vermeld, dat bij dit onderzoek een nieuwe bie- 

 tenziekte werd gevonden, die oppervlakkig veel gelijkenis ver- 

 toonde met de crown-gall; bij doorsnijden echter bevatte het weef- 

 sel, dat in de crown-gall gezwellen een gezonde w4tte kleur heeft, 

 kleine, nattige, 'bruinachtige plekken,"met kleine holten; ook op 

 de oppervlakte bleken bij nauwkeurige beschouwing kleine 

 spleetjes aanwezig te zijn. De zieke deelen waren voorts, zooals 

 dat bij de gewone baktërieziekten dikwijls het geval is, min of 

 meer slijmerig. Het gelukte hieruit een in gele kolonies groeiende 

 bakterie te isoleeren ; bij infectieproeven met deze Bacteriiun 

 beticoIiDu gedoopte soort kon men deze nieuwe ziekte, die men 

 „bietentuberculose" noemde, weder doen optreden. — 



