153 



is door aan te nemen, dat in een bepaald jaar de kevers 

 zich in groot aantal konden ontwikkelen en vele eitjes 

 leggen. „Men heeft integendeel te zoeken naar een oorzaak, 

 schrijft hij, die de vermeerdering in de tusschenliggende 

 jaren tegengaat. Men meent die thans gevonden te hebben 

 in de waarneming, dat de groote meikeverlarven de kleine, 

 zoo zij die ontmoeten, opvreten; vermoedelijk zullen zij 

 zich niet alleen tot hare soortgenooten beperken, doch dat 

 is hier van geen belang. Is nu eene bepaalde generatie zeer 

 talrijk, dan zal die de larven der eerstvolgende jaren tot 

 een kleiner aantal reduceeren, waardoor deze op hare 

 beurt later slechts een geringe vermindering der larven 

 van een toekomstig meikeverjaar zullen kunnen veroorzaken. 

 Zoo zou inderdaad het groote overwicht gehandhaafd 

 blijven van eene bepaalde reeks van in rechte lijn van 

 elkander afstammende generaties (die der meikeverjaren), 

 zoo deze eens den voorrang boven die der tusschenliggende 

 jaren verkregen hebben." 



Zooals boven reeds is gezegd, voeden de jonge enger- 

 lingen zich in den eersten tijd van hun leven met doode 

 organische stoffen (humusstoffen) in den bodem, om daarna 

 tot levend plantaardig voedsel over te gaan. Eerst nemen 

 zij sappige, malsche worteltjes, later kunnen zij ook wat 

 steviger kost verdragen en harder wortels bewerken, zooals 

 de onderaardsche deelen van boomen en heesters, die zij 

 ontschorsen. Zij blijven echter aan sappiger voedsel de 

 voorkeur geven, zooals de wortels van gras en klaver, sla, 

 rapen, aardappels, kool, asperges, aardbeien, erwten en 

 boonen, graansoorten enz. Het spreekt vanzelf, dat de 

 engerlingen, gezien het voedsel, dat zij in den eersten 

 levenstijd opnemen, aan humusrijke gronden gebonden zijn. 

 Op schrale zandgronden zal men dientengevolge geen mei- 

 keivers aantreffen, noch op andere gronden, die den humus 

 ontberen. 



De kevers voeden zich tijdens hun bovenaardsch bestaan 



I 



k 



