156 



enkel middel. We zijn dus vrijwel aan de genade of onge- 

 nade van moeder Natuur overgeleverd en vermogen alleen 

 een klein beetje mee te helpen, om toekomstige plagen 

 zooveel mogelijk te voorkomen, door de kevers te vangen 

 en te dooden. 



Gelukkig is het aantal vijanden der meikevers en enger- 

 lingen groot. We treffen daaronder aan: den vos, den mol, 

 spitsmuizen en vleermuizen, kraaien, spreeuwen en uilen, 

 alsmede loopkevers en hun larven. Zij houden het on- 

 gedierte onder en boven den grond gelukkig een beetje 

 in toom. — 



Ik wil het hierbij laten en vervolgens nog enkele ver- 

 wanten van den meikever de revue laten passeeren. Daar 

 is allereerst de jimikever (Rhisotrogiis solstitialis, door 

 Dr. Oudemans een verkleinde uitgave van den meikever 

 genoemd. We bezitten van het geslacht Rhisotrogus een 

 viertal soorten, maar de genoemde is de meest algemeene, 

 die in onze oostelijke provincies voorkomt. 



De kever vliegt evenals de meikever des avonds rond 

 en vreet als deze aan het loof van verschillende loof boomen, 

 in het bijzonder aan het St. Janslot. Van den denneboom 

 worden de naalden gegeten en wel voornamelijk de bo- 

 venste helft der voorjarige naalden. De larven, die we 

 eveneens engerlingen noemen, vreten in het bijzonder aan 

 de wortels van grassen, terwijl gevallen bekend zijn, dat 

 zij schadelijk werden aan rogge. Een correspondent te 

 Eefde bij Zutfen schreef mij in 1917: „Het gazon is letterlijk 

 dood, daar de larven onder de zode den grond loswoelen. 

 Steekt men de hand onder de graszode, dan kan men 

 deze als ware het een vloerkleed oprollen en ziet men den 

 grond bezaaid met larven. Een gazon, voor drie jaar nage- 

 zocht (omgespit en elke schep grond nagezocht), zoodat er 

 emmers vol gevangen zijn, zit al weer even vol als het 

 andere. De grond is hier licht en hoog." 



Men ziet, dat ook deze kever heel wat schade kan aan- 



