159 



plek in een duinstreek langs de Zuiderzee zeer sterk bezet 

 met rozenkevers; en indien men de dieren niet had ge- 

 vangen, dan zouden zij ongetwijfeld aan deze weinige rozen 

 heel wat schade hebben toegebracht. Het viel mij op, hoe 

 de kevers dit gewas boven velerlei loof hout in de nabijheid 

 hadden verkozen. Het verzamelen der dieren was er des 

 te gemakkelijker door, maar, ware het niet gedaan, de be- 

 schadiging ook des te zekerder. 



De ontwikkeling van den rozenkever neemt niet meer 

 dan één jaar in beslag. Volgens Reitter, „Fauna Gen/ia- 

 itica", worden de kevers door roofvliegen van het geslacht 

 Asüiis in groote menigte verdelgd. 



De bestrijding is niet gemakkelijk, ev^enmin als van de 

 andere bov^engenoemde keversoorten. Om de kevers uit de 

 boomen of struiken te schudden, moeten we vroeg opstaan, 

 want zij zijn heel wat minder traag dan de meikevers en 

 en worden vroegtijdig reeds levendig en houden zich dan 

 te goed vast om uit de boomen geschud te kunnen worden. 

 Overdag vreten zij en laten zich met de hand vrij gemak- 

 kelijk vangen, hoewel zij af en toe wegvliegen. 



Bij dezen kever kan nog een ander bestrijdingsmiddel in 

 toepassing worden gebracht, dat mogelijk hier en daar ook 

 tegen de andere kevers te gebruiken is, namelijk het eene 

 of andere maaggift, hetzij loodarsenaat of Parij sch groen 

 of uraniagroen. Van de beide laatste middelen neemt men 

 0.1 ^o» te verspuiten met kalkmelk ter sterkte van ongeveer 

 1 procent. Men spuit deze maaggiften op de bladeren der 

 voedsterplanten, als de kevers verschijnen. Deze zullen bij het 

 vreten van het loof het vergift naar binnen krijgen, alwaar 

 het zijn uitwerking kan doen gevoelen. 



Naarden, Maart 1918. P. J. Schenk. 



Voor de twee figuren, in dit artikel voorkomende, zijn de cliché's welwil- 

 lend terleen afgestaan door de uitgeversfirma J. B. Wolteks te Groningen. 



J. RiTZEMA Bos. 



L 



