165 



men maar strafteloos kan doorgaan met het vangen van 

 egels — deze nuttige en merkwaardige dieren spoedig ge- 

 heel zullen zijn uitgeroeid; bepaaldelijk ook omdat hunne 

 voortplanting niet buitengewoon sterk is, en vooral hunne 

 jongen aan vele gevaren zijn blootgesteld. Eene sterke 

 vermeerdering van egels grijpt derhalve nooit plaats ; worden 

 zij echter in eene zekere streek op groote schaal door den 

 mensch achtervolgd, dan zijn ze daar spoedig geheel uitgeroeid. 

 Een en ander zal duidelijker blijken uit het vervolg van 

 dit artikel, waarin ik den egel en zijne leefwijze alsmede 

 zijne oeconomische beteekenis uitvoerig bespreek. 



Tegenwoordig doet zich nu dus het geval voor, dat ook 

 de egel in die mate wordt gevangen en gedood, dat daar- 

 door den belangen van den land-, tuin- en boschbouw 

 worden bedreigd; en het is dus noodzakelijk geworden, 

 dat ook dit dier onder de door de wet beschermde dieren 

 worde opgenomen. 



Tot dusver scheen de egel niet anders dan door Zigeuners 

 en dergelijk rondtrekkend volk te worden gegeten. In 

 „Brehm's Tierleben" i) vind ik de volgende mededeeling 

 over de wijze, waarop de toebereiding van dit eigenaardige 

 wild door de echte liefhebbers geschiedt. De egel wordt 

 met eene dikke laag goed gekneed, kleverig leem over- 

 trokken, met deze bedekking boven het vuur gebracht, en 

 nu en dan zorgvuldig rondgedraaid. Zoodra de leemlaag 

 droog en hard is geworden, wordt het gebraad van 't vuur 

 genomen; men laat het afkoelen, en breekt er vervolgens 

 het leemen omhulsel van af, waarbij de stekels uit den 

 egel worden uitgerukt en in de leemomhulling blijven 

 kleven. Bij deze toebereidingswijze wordt het gebraad erg 

 sappig, daar al het vocht er in blijft. 



^) „Brehm's Tierleben", 4e druk, uitgegeven door Prof. Dr. 

 Otto zur Strassen, „Sliugetiere, Ier Band", bewerkt door 

 LuDwiG Heck, bl. 344. Aan dit werk heb ik meerdere bijzon- 

 derheden uit het leven van den esfel ontleend. 



