166 



In Spanje moet, volgens Ludwig Heck, de egel vroeger, 

 vooral in den vastentijd, veel gegeten zijn geworden. Men 

 gebruikte zijn bloed, zijne ingewanden, zelfs zijne uitwerp- 

 selen als geneesmiddel. 



Volgens denzelfden schrijver werd door de oude Romeinen 

 de met stekels bezette huid van den egel gebruikt voor het 

 kaarden van wollen stoffen, zoodat er in egelhuiden een 

 belangrijke handel werd gedreven, die zoo groote winst 

 afwierp, dat deze bij het besluit van den Senaat werd geregeld. 



Nog tegenwoordig moeten hier en daar de landbouwers 

 van een egelhuid gebruik maken, wanneer zij een kalf 

 willen spenen. Men bindt daartoe dit kalf een stukje egel- 

 huid over den neus; daardoor wordt het zuigen voor de 

 moeder uiterst lastig en pijnlijk, zoodat deze er toe komt, 

 het kalf van zich weg te jagen, waardoor dit zich vanzelf 

 aan ander voedsel moet gewennen. 



Eene uitvoerige beschrijving van den egel (fig. 1, bl. 161) zal 

 ik hier niet geven; deze acht ik vrijwel overbodig. De al- 

 gemeene lichaamsvorm is zeer gedrongen ; het dier is dik en 

 kort. De lengte varieert tusschen 25 en 30 c.M., de grootste 

 hoogte tusschen 12 en 15 c.M. Overigens zijn de afmetingen 

 zeer verschillend, naarmate de egel rustig stil zit of wel 

 in de avondschemering voortschuifelt ; in "t eerste geval is 

 hij veel korter en hooger, in 't laatste geval veel meer lang- 

 werpig. Het snuitje gelijkt eenigszins op een varkenssnuit,, 

 maar is veel fijner, om zoo te zeggen : „netter." De ooren 

 zijn breed; de zwarte oogen zijn niet bijzonder groot en 

 kijken vriendelijk de wereld in. Een klein aantal lange en 

 stevige zwarte snorharen staan tusschen de andere haren 

 van den kop, welke snorharen ten deele wit, tendeele rood- 

 achtig geel en aan den kant van den neus en de bovenlip 

 donkerbruin zijn. Achter de oogen bevindt zich een witte 

 vlek, terwijl het haar aan den hals en aan de buikzijde 

 lichtroodachtig geelgrijs is. De geheele rugzijde en de 



