168 



dissen, slangen, kikvorschen en dergelijke grootere dieren ; 

 ook gebruikt hij nu en dan vruchten, paddestoelen, naar 

 't schijnt ook vleezige wortels. In verband daarmee zijn de 

 punten van zijne snij- en hoektanden en kiezen veel stomper 



dan dit bijv. bij den mol het 

 geval is. Hiernaast is deschedel 

 van een egel afgebeeld, waaruit 

 men kan zien dat dit dier wel 

 een insektenetersgebit heeft, 

 maar dat ditzoodaniggemodifi- 

 ceerd is, dat het tevens geschikt 

 is voor het verslinden van 



Fig. 2. 



grootere dieren en voor het nuttigen van plantaardig voedsel. 



Onze gewone egel (Erinaceus europaeus L.), komt bijkans 

 in geheel Europa voor, zoowel op 't lage land als op de 

 bergen. Hij houdt zich het liefst daar op, waar vele schuil- 

 plaatsen zijn, waar hij geschikt kan wegkruipen. Op groote 

 open vlakten, zooals heide, weiden en uitgestrekte bouw- 

 landen, waar geen kreupelhout in de buurt is, ontbreekt 

 hij gewoonlijk; althans hij wordt er niet veel aangetroffen. 

 Waar zich in steden uitgestrekte, eenigszins stille parken 

 bevinden, treft men hem veel aan. Bij ons te lande is hij, 

 behalve dan in heideachtige streken en zeer uitgestrekte 

 weiden zonder struikgewas, nergens zeldzaam, maar ook 

 nergens komt hij in zeer grooten getale voor. In bepaald 

 natte streken wordt hij maar weinig aangetroffen. Hij heeft 

 plaatsen noodig, waarin hij kan wegschuilen : dicht kreupel- 

 hout, oude boomen met holle wortels, heggen, hoopen takke- 

 bossen, bladeren en ruigte, desnoods mesthoopen of oude 

 muren met gaten er in. 



Ofschoon hij als nachtdier gewoonlijk eerst bij het in- 

 vallen van de schemering of van de duisternis te voorschijn 

 komt, ziet men hem op rustige plaatsen toch ook wel over 

 dag zijn schuilhoek verlaten. 



