173 



De stekelbekleeding beschut den samengerolden egel tegen 

 den aanval van mensch en dier; en zulks nog des te 

 meer, omdat een steek van een egel gewoonlijk bijzonder 

 pijnlijk is, en langen tijd pijnlijk blijft. De stekels schijnen 

 nl. te worden vergiftigd met speeksel van den egel, 

 waarin zich gewoonlijk ook nog spijsresten bevinden. De 

 egel draait daartoe zijn kop om, zoodat de snuit ongeveer op 

 de hoogte van de schouderbladen komt, en brengt dan eene 

 schuimachtige massa uit den mond te voorschijn, welke 

 hij met behulp van zijne tong zoover mogelijk over zijne 

 stekelbekleeding verbreidt. Zoo althans luidt eene mede- 

 deeling van den praeparateur Kothe aan Ludwig Heck. ') 



Geheel wordt de egel niet door zijn stekelbekleeding 

 tegen aanvallen van mensch en dier beschermd. Men kan 

 hem gemakkelijk in de handen wegdragen: daartoe zet 

 men den samengerolden egel in de positie, die het dier bij 

 het loopen zou innemen, strijkt zachtjes de stekels van 

 voren naar achteren terug, en kan hem dan gemakkelijk 

 aangrijpen zonder zich pijn te doen. 



Alle honden zijn den egel zeer vijandig gezind; zien zij er 

 een, dan beginnen zij luid te blaffen. Dat wordt natuurlijk 

 nog erger waanneer de hond in zijne woede den egel aanvalt 

 en zijn neus en bek aan de scherpe stekels verwondt. 

 Sommigegroote honden laten zich echter door de stekels 

 niet afschrikken en wagen er een bloedenden neus aan, om 

 toch het plezier te hebben, het door hen gehate dier dood 

 te bijten. Ook heeft men wel eens gezien, dat een hond 

 een egel, dien hij ontdekt had, in zijn bek nam en hem in 

 't water liet vallen, of dat hij hem naar een sloot of gracht 

 rolde. Dat doet ook de vos dikwijls; deze houdt er echter 

 nog een andere methode op na om de egel klein te krijgen ; 

 hij draait den saamgerolden egel zóó, dat deze op den rug 

 komt te liggen, dus met de gleuf aan de buikzijde, waarin 



') Zie „Brehms Tierleben", t. a. p. bl. 342. 



