174 



kop en pooten teruggetrokken zijn, naar boven. Hij stort 

 dan in die gleuf zijne stinkende urine uit. Dan wordt het 

 den egel te benauwd : hij steekt kop en pooten uit, en de 

 vos grijpt hem bij den kop en bijt hem dood. Vooral jonge 

 egels worden op deze wijze in menigte door vossen gedood. 

 Men hoort dikwijls verhalen van egels, die in vrucht- 

 boomen zouden klimmen en daar vruchten zouden afbijten, 

 die ze vervolgens aan hunne stekels zouden vastspiesen, 

 om aldus met vruchten beladen, den boom weer te verlaten. 

 In een boom klimmen kan echter de egel niet ; hij zou 

 echter wel op den grond liggend fruit op zijne stekels 

 kunnen vastprikken. Toch werd aan volksverhalen als de 

 bovenbedoelde door de natuurhistorici geen geloof geslagen. 

 Nu deelt echter Ludwig Heck in ,,Brehm's Tierleben" het 

 volgende mee (deel I, bl. 329) : „De koninklijke „Hegemeister" 

 Otto te Sterkrade had ongeveer 45 jaren geleden de ver- 

 gunning gekregen om de vele konijnen in het Eschendal 

 nabij Sangerhausen te schieten. Hij stond op een avond in 

 September te wachten op de konijnen. Bij zonsondergang 

 kwam een groote egel te voorschijn. In 't vrije veld, op 

 ongeveer 100 Meter afstand, stond een overoude, wilde 

 pereboom, welks overrijpe vruchten in menigte op den 

 grond lagen. Daar ging de egel heen en begon dadelijk, 

 peren te eten. Toen zijn honger gestild was, ging hij op 

 den grond liggen en rolde heen en weer. Daarna keerde 

 de egel langs denzelfden weg terug, dien hij op de heenreis 

 genomen had, en passeerde hij weer den zich schuil houdenden 

 jager, die met verwondering zag, dat de egel minstens een 

 vijftiental gele peren op zijne stekels had vastgespiest. Den 

 volgenden avond ging de Heer Otto weer naar de zelfde 

 plaats; hij zag den egel weer voorbijgaan en na 20 minuten 

 terugkomen, alweer met peren beladen, die op de stekels 

 waren vastgeprikt. Toen de egel den waarnemer, die zich 

 natuurlijk volkomen stilhield en zich geheel verdekt had 

 opgesteld, een 30 a 35 Meter voorbij was, bleef hij staan 



