181 



neemt, is duidelijk; wel ademt hij niet krachtig, maar hij 

 ademt dan toch en verbruikt dus stof, terwijl hij geen 

 voedsel opneemt. Dat hij ook bij de voeding uitsluitend 

 met musschen in gewicht afnam, schrijft Rörig daaraan 

 toe, dat die kost hem te arm aan vet was, zoodat hij 

 daarvan niet genoeg kon opnemen om alleen daaruit 

 zijne behoefte aan die stof te dekken, zoodat hij het vet, dat 

 hij vóór de intrede van den winterslaap in zijn lichaam 

 als reservestof moest afzetten, uit andere deelen van zijn 

 lichaam moest vormen. Insektenlarven bevatten in 't alge- 

 meen groote voorraden zeer gemakkelijk verteerbare reserve- 

 stof in haar vetlichaam; zij vormen dus voor den egel, met 

 name tegen den tijd, waarop hij den winterslaap zal ingaan , 

 het voornaamste voedsel; vogels worden slechts af en toe- 

 meer voor de afwisseling, als lekkernij, door hem genuttigd" 



In ieder geval kan men uit de proefnemingen van Rösig 

 zien, dat de egel énorm veel voedsel tot zich neemt. Eene 

 voedselopname van ISSO gram in 10 dagen, en dat bij een 

 lichaamsgewicht van 689 gram, is inderdaad veel : het komt 

 neer op de opname aan voedsel van meer dan zijn lichaams- 

 gewicht in 4 dagen tijds. Gelukkig in deze benarde tijden 

 dat de mensch niet zooveel voedsel noodig heeft! 



Van veel belang voor de voeding van den egel zijn, zooals 

 ik reeds boven deed uitkomen, insekten en andere lagere 

 dieren, onder welke zich vele schadelijke soorten bevinden. 

 De egel klimt niet, en kan dus alleen insekten en insekten- 

 larven eten, die zich op of nabij of wel in den grond be- 

 vinden. Zoo eet hij veel meikeverlarven en -poppen, die hij 

 uit den grond haalt; ook volwassen meikevers, zoo lang die 

 zich in 't voorjaar, na beëindiging van zijn winterslaap, nog 

 in den grond bevinden, en eveneens wanneer zij zich over den 

 bodem voortbewegen, wat nog al eens gebeurt, wanneer 

 de meikevers door windvlagen uit de boomen zijn gevallen: 

 vooral die, welke in paring verkeeren, blijven dan vaak 

 langen tijd op den grond vertoeven, waarbij het wijijehet 



