185 



plotseling' te voorschijn komt, om in een oogwenk de muis 

 beet te grijpen. 



Op gelijksoortige wijze vangt de egel in schuren en stallen 

 en op graanzolders de zich daar bevindende huismuizen en 

 boschmuizen. Ludwig Heck (zie „Brehm's Tierleben") maakt 

 melding van eene desbetreffende waarneming van een vriend 

 van hem: „Bij het rondloopen in de kamer werd de door 

 dezen in gevangenschap gehouden egel plotseling eene aan-' 

 wezige muis gewaar, die zich uit haren schuilhoek gewaagd 

 had. Met ongeloofelij ke snelheid, hoewel desniettegenstaande 

 toch op eene eenigszins onbeholpen manier, schoot hij op 

 haar los en greep haar beet, vóór zij den tijd had om te 

 ontkomen. De fabelachtig snelle beweging van het schijn- 

 baar zoo plompe dier, die ik later herhaaldelijk waarnam, 

 was altijd oorzaak, dat ik er om lachen moest; ik kan haar 

 met niets vergelijken. De egel bewoog zich ongeveer als 

 een afgeschoten pijl van riet, die door den wind nu naar 

 rechts, dan naar links bewogen wordt, maar toch altijd in de 

 rechte baan terugkeert." ^) 



Het is wel zeker dat muizen, vooral waar deze dieren 

 in menigte voorkomen, gedurende het grootste deel des 

 jaars het hoofdvoedsel van den egel uitmaken ; en daar 

 deze blijkens Rökig's onderzoekingen -) in vier dagen zooveel 

 eet als zijn geheele lichaamsgewicht bedraagt, kan hij heel 

 wat veldmuizen, boschmuizen en waterratten opruimen. 

 Toch is zijne beteekenis als muizen verdelger niet te verge- 

 lijken met die van den wezel ; vooral niet omdat de egel alleen 

 gedurende het voorjaar en den zomer in dezen nuttig 

 werkzaam is, maar het koude jaargetijde in winterslaap 

 doorbrengt, terwijl juist de grootste beteekenis van den 

 wezel diiarin gelegen is, dat hij de overwinterende veld- 

 muizen in hare schuilplaatsen opzoekt en doodt, en aldus 

 eene sterke muizenvermeerdering in 't volgende seizoen 



') „Brehm's Tierleben", t. a. p. bl. 331. 

 ^) Zie bl. 180 van dit artikel. 



