187 



Heck '), die zich aldus uitlaat : „Men beweert, dat de egel 

 hartstochtelijk verzot is op kippeeieren, dat hij deze niet 

 alleen handig weet te vinden, maar ze ook zeer behendig 

 weet uit te slurpen, zonder iets van den inhoud te morsen. 

 Dat onze stekelige baas wel eens een kuikentje eet en zelfs 

 een volwassen kip . . . dooden kan, is niet te ontkennen". 



Toen ik te Warffum woonde (1871—73), vond ik daarop 

 een avond een egel in een kippenhok bezig een kuiken 

 dood te bijten, terwijl vier andere kuikens reeds dood waren. 

 Altum -) schrijft het volgende: ,,0p een landgoed doodde 

 een egel in éénen enkelen nacht vijftien kuikens; hij werd op 

 heeterdaad betrapt, toen hij met zijne moordpartij bezig was. 

 Op een ander landgoed werden in korten tijd 40 tot 80 

 kuikens door egels gedood; men had deze dieren, in de 

 veronderstelling, dat zij alleen maar de schadelijke muizen 

 vingen, vrijen toegang tot het kippenhok gelaten, tot 

 eindelijk, daar geen ander roofdier kon worden opgespoord, 

 de verdenking op de egels viel. Nadat eenmaal zes egels 

 bij een als lokaas neergelegde doode duif werden gevangen 

 en gedood, hield de plaag dadelijk geheel op. Eenmaal 

 werd een egel gesnapt, terwijl hij bezig was, eene kip, 

 die hij dood had gebeten, op te peuzelen". 



Ook Adolt en Karl Mullere) halen eenige voorbeelden 

 aan van het dooden van kuikens en van duiven door egels; 

 en vermelden een geval, waarin een egel eene volwassen 

 kip aangreep en haar zou hebben gedood, wanneer niet de 

 eigenaar tusschen beiden was gekomen. Deze ervaren 

 waarnemers op het gebied van de leefwijze van zoogdieren 

 en vogels zijn de meening toegedaan, dat er wat het ver- 

 slinden van vogels betreft tusschen den eenen egel en den 

 anderen veel individueel verschil bestaat: sommige egels 

 doen dat volgens hen graag, andere nooit. 



Soms echter schijnt de egel gevaarlijker voor de kippen dan 



^) Brehm's Tierleben, t. a. p. bl. 334. 



') Altum, t. a. p. bl. 61. 



^) Brehm's Tierleben, t. a. p. bl. 334. 



