190 



Daarbij komt nu echter nog, dat de adder bijkans nooit 

 in staat is, een egel zoodanig te bijten, dat hij zou kunnen 

 worden vergiftigd. Als hij een adder aangrijpt, houdt hij 

 den snuit bijkans geheel ingetrokken, zoodat alleen dat 

 gedeelte van den kop hetwelk met stekels bedekt is, voor 

 de adder zichtbaar en bereikbaar is; en de pooten trekt 

 hij eveneens zoover in, dat dit giftige dier er niet in kan 

 bijten. Men ziet dan ook niets van de pooten, als de egel 

 een adder aanvalt, 't Is alsof hij zonder pooten over den 

 grond voortgleed. Aldus beweegt hij zich eenige malen 

 op een afstand van ongeveer een Meter in een kring om 

 de adder heen, tot hij haar plotseling aan het staarteinde 

 beetgrijpt, terwijl hij intusschen de stekels naar alle kan- 

 ten uitsteekt, zoodat de adder telkens en telkens weer in 

 de stekels bijt en zich deerlijk verwondt. Terwijl hij haar 

 met den eenen poot stijf tegen den grond drukt, bijt hij 

 haar van achteren naar voren de ruggegraat op verschil- 

 lende plaatsen stuk. Weldra kan de adder dientengevolge 

 het voorlichaam niet m^eer oprichten, en moet zij hare pogin- 

 gen staken om den aanvaller te bijten. Dan bijt de egel 

 haar, voorzichtig den kop en de pooten onder zijne stekels 

 verbergend, de halswervels stuk. Daarna gaat hij de adder 

 opeten. Zoo'n gevecht tusschen egel en adder duurt soms 

 meer dan een uur, en loopt gewoonlijk afzonder dat de egel 

 gebeten wordt. En als dat geschiedt, dan heeft deze er 

 gewoonlijk nog geen hinder van, hoewel hij een hoogst enkele 

 maal zijne vermetelheid met den dood moet bekoopen. De 

 egel schijnt öf de adder bijzonder vijandig gezind te zijn 

 of haar vleesch heel graag te lusten; ten minste hij valt bij 



andere dieren. Voor diphteritis- en tetanusvergiften echter is 

 de egel weer uitermate weinig gevoelig; zoo heeft de egel, om 

 door het dipheritisvergift dood te gaan, 70 maal zooveel daar- 

 van noodig als een Cuineesch bigje van ongeveer hetzelfde 

 lichaamsgewicht, en om door het tetanusvergift te sterven heeft 

 hij 7000 maal zooveel daarvan noodig als een mensch. (V^olgens 

 Strubell, in „Münchener Med. Wochenschrift", 1909. 



