202 



gelijk i's, te ijeraken, is het vernietijren van al het aangetaste 

 materiaal." Hier moet men zich toch al te veel moeite geven 

 om er achter te komen, wat de schrijver eigenlijk wil zeggen. 



Op bl. 5 en 't begin van bl. 6 leest men: „Toch valt /« VrtV^^^-é-- 

 uiceii deze schade in de groententeelt niet zoo op en drukt 

 zij linantieel niet zoo zeer, als dat bijv. in de vruchtenteelt het 

 geval kan zijn. Dit is hieraan toe te schrijven, dat vrij algemeen 

 in één jaar meerdere oogsten van een perceel verkregen worden, 

 waardoor bij geheele of gedeeltelijke mislukking van een der 

 gewassen, de finantieele opbrengst toch nog voldoende kan zijn; 

 te meer is dit het geval daar bij Diishiickijig vaji een der 

 gewassen, het daarop volgende gewoonlijk beter tot o)itwikkeling 

 komt.'''' Deze laatste door mij gecursiveerde woorden zijn niet 

 te begrijpen, tenzij de schrijver den lezer eerst uitlegt wat hij 

 bedoelt. 



Op bl. 17 fonderaan) leest men: „Bij temperaturen boven 

 O" C. kan in sommige gevallen nog groei plaats grijpen, maar 

 kan een ander noodzakellijk groeiproces stilstaan." Wat is dat: 

 een ander groeiproces dan groei? Gelukkig blijkt uit den vol- 

 genden zin, wat de schrijver bedoelt, nl. het stilstaan van de 

 bladgroenvorming. Maar bladgroetivornd)ig is geen groei. 



Het is niet noodig, door meer voorbeelden te constateeren 

 hoe weinig zorg de schrijver aan de taal en den stijl heeft 

 besteed ; herhaaldelijk zal de onbeholpen stijl oorzaak zijn, dat 

 ook de ontwikkelde lezer niet uit de zinnen van den schrijver 

 kan lezen wat deze eigenlijk bedoelt te zeggen. 



En de slordigheid betreft niet alleen taal en stijl; bepaaldelijk 

 in het algemeene gedeelte komen vele onjuistheden voor op 

 wetenschlippelijk gebied. 



Op bl. 7 wordt gezegd dat licht een onontbeerlijke factor is 

 voor den groei der planten; lees: voor het normale gedijen 

 der planten. 



Op bl. 7 lees ik, dat hei mycelium kleine zuigorganen zendt 

 in de deelen, waarop of waarbinnen het voorkomt. Vete zwammen 

 vormen geen haustoriën. 



Op bl. 8 en 9 worden de oösporen „vrnc/itlic/iann^n" der zwam 

 genoemd. Dat is onjuist: oösporen zijn sporen. Peritheciën en 

 pykniden noemt men swamvnichten; vrnc/dlic/iamen zijn bijv. 

 de gewone paddestoelen en de lichaampjes, die uit het sklérotium 

 van de moederkorenzwam opgroeien; deze laatsten bevatten 

 de ascusvruchten of peritheciën. 



Op bl. 9 lees ik, dat oösporen zich meestal vormen in het 

 aangetaste plantendeel als dit a/gestorven is of bezig is af te 

 sterven. In de doode plantendeelen is de daarin"^ levende 

 Phycomyceet ook dood, en kan deze dus ook geen oösporen 

 meer vormen. 



Op bl. 10 wordt het sklérotium, dat uit niets dan mycelium 

 is opgebouwd, midden tusschen de verschillende soorten van 

 sporen besproken. Op dezelfde bladzijde wordt gezegd, dat de 

 sporen de plantendeelen aantasten. Dit laatste is ook al weer 

 onjuist uitgedrukt. 



Ook in het algemeene gedeelte, dat handelt over dierlijke 

 organismen komen verschillende onjuistheden voor. Zoo wordt 



i 



