211 



splitsing in biologische ondersoorten, gastheerrassen i), 

 schijnt de zwam dan ook heel weinig te vertoonen, al zal 

 men op de mogelijkheid bedacht moeten zijn, dat zij zich 

 in dit opzicht niet overal gelijk draagt. Zoo is het in de 

 bovengenoemde tabel b.v. reeds opvallend, dat men met 

 de uit eschdoorn geïsoleerde zwam noch Berberis, noch 

 eierplant kon ziek maken, terwijl omgekeerd wel de esch- 

 doorn ziek werd bij infectie met de berberiszwam, en de 

 eierplant-zwam. Dit schijnt er op te wijzen, dat men bij 

 den eschdoorn met een gespecialiseerd ras te doen had. 

 Jagger en Stewart geven hun resultaten zonder nadere toe. 

 lichting; wellicht is het zoo te begrijpen, dat de zwam bij den 

 eschdoorn geïsoleerd werd uit een vele-j aren-ouden boom en 

 zich dus reeds gedurende tal van jaren aan deze (ééne) 

 voedsterplant had aangepast. Deze h3'pothese lijkt gewaagd, 

 maar ondenkbaar is het toch niet, vooral als men bedenkt hoe 

 betrekkelijk snel soms het infectievermogen gewijzigd kan 

 worden onder invloed van de voedsterplant. In de proeven van 

 Klebahx was deze invloed reeds duidelijk in een tijd- 

 ruimte van acht jaren, waarbij de zwam over verschillende 

 generaties van voedsterplanten werd voortgekweekt. Het 

 is echter zeer goed mogelijk, dat houtgewassen, die zeer 

 jong door Verticilliiim aangetast worden, daarmede nog 

 vele jaren oud worden, en het denkbeeld ligt voor de hand, 

 dat gedurende een dergelijke langdurige woekering in 

 één zelfde plant, de zwam in een bepaalde richting gespe- 

 cialiseerd wordt. Bij de door Jagger en Stewart vermelde 

 proeven is deze hypothese ook daarom waarschijnlijk, 

 omdat omgekeerd de eschdoorn wel door de allicht minder 



^) Men verstaat hieronder het verschijnsel — wat zich bij 

 vele parasieten voordoet — dat er van het bepaalde organisme 

 een aantal verschillende rassen bestaan, die „morphologisch" 

 {uitwendig waarneembaar) in geen enkel opzicht van elkaar 

 afwijken, doch zich alleen onderscheiden door hun verschillend 

 infectievermogen (dus door de keus hunner voedsterplanten). 

 (Zie T. o. „Plantenziekten". 23e Jrg. 1917. 



