aan bladrol, hetgeen ook door een microscopisch onderzoek 

 te Wageningen werd bevestigd. Gedurende den geheelen 

 zomer bleven deze ziek, maar stierven niet. De planten 

 bleven klein, gedrongen en vertoonden den meest t3^pischen 

 vorm der bladrolziekte. Bij het nazien onzer aanteekeningen 

 bleek, dat de vier zieke stammen gegroeid waren uit vier 

 poters van eenzelfden stam (1916) afkomstig. (Blijkbaar was 

 dus nog één der planten waarvan we de poters ontvingen, 

 ziek geweest, maar niet zóó erg, dat men dat aan de plant 

 goed kon waarnemen). Volkomen juist klopt dit met de 



uitspraak, dat wanneer de raoederplant ziek is, deze weder 

 zieke knollen voortbrengt. Onze bodem was gezond, dus 

 vandaar uit had geen besmetting plaats gehad. De rest der 

 ontvangen poters gaven alleen gezonde planten met mooi 

 flink stroo, waaraan ook door een deskundige uit Wageningen 

 geen bladrol kon worden waargenomen. De opbrengst van 

 de zieke en gezonde stammen hebben we nauwkeurig nage- 

 gaan. Daarbij bleek, dat de schade door deze ziekte ver- 

 oorzaakt, buitengewoon groot kan zijn. In de figuren 1 — 2—3 

 en 4 ziet men de opbrengst der zieke pollen afgebeeld, 

 benevens de gebruikte poters. 



