meevallen. Wel zijn vele planten door de vreterij doodgegaan ; 

 maar die, welke er door gekomen zijn, stoelen zich, met 

 name op gescheurd grasland, sterk uit. Heeft men derhalve 

 op een zoodan ig> perceel eenmaal tarwe of haver uitgezaaid, 

 en wordt eene sterke veterij zichtbaar, dan moet men niet te 

 spoedig besluiten tot omploegen en tot het verbouwen bijv. 

 van koolrapen of aardappelen op dat terrein. De insekten- 

 larven zouden dan, na een tijd lang geen levende plantendee- 

 len te hebben genoten, een nieuw gewas vinden, waaraan zij 

 gretig zouden gaan vreten, en waaraan zij dus groote schade 

 zouden gaan toebrengen. Men zou dan nieuwe kosten van be- 

 werking en van pootgoed hebben gemaakt, terwijl er groote 

 kans zou zijn, dat de opbrengst van het nieuwe gewas toch erg 

 tegenviel. Bovendien zou waarschijnlijk de graanoogst nog 

 beter zijn uitgevallen dan men verwacht had. Heeft men 

 eenmaal graan uitgezaaid, en wordt het jonge gewas niet 

 al te erg vernield, dan schijnt het mij het beste, het maar 

 te laten staan en af te wachten. Natuurlijk is het raadzaam, 

 het graan op gescheurde graslanden wat dicht te zaaien; 

 dan schaadt het miiider, als er een aantal planten uitvallen. 

 Al te dicht mag men echter ook weer niet zaaien, met het 

 oog op de groote kans, die men dan op legeren heeft op 

 een bodem als gescheurd grasland. 



Daar men tegen de veterij van emek en ritnaald helaas 

 niet veel kan doen, komt het mij derhalve het meest aan- 

 bevelenswaard voor, op gescheurd grasland vooral bruine 

 boonen, wortelen, koolrapen, uien, mangelwortels of suiker- 

 bieten te telen, en — als de grond er geschikt voor is — 

 liever aardappelen dan granen. Heeft men echter eenmaal 

 graan gezaaid, dan ga men, bij niet al te ernstige beschadiging 

 in 't voorjaar, niet tot omploegen en tot de teelt van een 

 ander gewas over, maar wachte liever af. 



J. RiTZEMA Bos. 



