18 



ra.'idl men ten sterkste het snoeien bij enkele boomsoorten 

 af. De kweekers waarschuwen hier voornamelijk tegen om 

 het ontstaan der ,,;»omziekte" teg^en te i^aan. Het is zeer 

 de vraa.ü: of de gomziekte altijd een bepaalde ziekte is, daar 

 het gommen meestal door het verwonden en ziek worden 

 der cellen ontstaat. 1 lier willen we thans echter niet op in- 

 gaan. Wel vermeld ik nog even een typisch verschijnsel van 

 onkunde in de praktijk. In Zuid-Limburg snoeien vele 

 kersen telers de boomen' op zulk een wijze, dat stompen 

 blijven bestaan, om zooals zij zeggen, het afvloeien van 

 gom in de hand te werken. Dat zij hierdoor het ontstaan 

 van gom en van allerlei ziekten bevorderen, zien zij natuur- 

 lijk niet in. 



Om nu echter tot de zaak terug te komen. Ik moet 

 bekennen, dat ik het gevaar van het maken van wonden bij 

 kersen, pruimen enz. nooit erg heb geteld. Ik ging van de 

 veronderstelling uit, dat als de wonden goed werden 

 gemaakt en de snij vlakte gedesinfecteerd of afgesloten 

 werd, deze boomen het enten en snoeien evengoed konden 

 verdragen als de Pomoïdeae. 



Ik ben evenwel bekeerd, en wel door het zien van tien- 

 tallen van boomen, die omgehakt werden om materiaal te 

 leveren voor het onderzoek naar kersenziekten. Op den 

 proeftuin te Maastricht werden in 1910 een 80-tal ker- 

 senboomen geplant, die van af dien tijd zoo zorgvuldig" moge- 

 lijk werden behandeld. Na den snoei, die zoo voorzichtig 

 mogelijk werd toegepast, werden b.v. alle wonden met 

 carbolineum en houtteer besmeerd. En . . . niettegenstaande 

 alle zorg, bleken de boomen thans door ziekten te zijn aan- 

 getast, zoodat de een na den ander zal vallen. Het af- 

 stervingsproces zal bij vele niet snel voltrokken worden, 

 waarschijniijk zullen de boomen nog verschillende jaren 

 kunnen leven, doch tenslotte zal blijken dat zij toch op 

 een te jongen leeftijd moeten sterven. Bij het onderzoek, 

 dat door den heer Van der Lek werd uitgevoerd, bleek dat 



