19 



de aantasting steeds van snoeiwonden was uitgegaan. Het 

 kwam verschillende malen voor, dat een oorspronkelijke 

 snoeiwond geheel door nieuw uiterst gezond weetsel bedekt 

 was, doch, dat van onder de teerlaag, die nog goed zicht- 

 baar was, het afsterven van het hout naar binnen toe had 

 plaats gevonden. Het glad bijsnijden der wonden en het 

 afsluiten had dus niets gebaat. 



Ik ben er van overtuigd geworden, dat de meeste 

 onzer kersenaanplantingen op de zelfde wijze zijn aangetast. 

 Voorloopig zal men het wel niet bemerken ; de boomen 

 blijven een zeer gezond uiterlijk behouden, doch zoodra 

 ook het cambium wordt besmet, zal men successievelijke, 

 soms ook plotselinge afsterving waarnemen. Het meest is 

 dit te duchten in een drogen zomer. Vandatir ook, dat in 

 1911 en l'^VI zooveel kersenboomen te gronde gingen. 

 Waar het met de kersenteelt naar toe moet, weet ik wer- 

 kelijk niet, want het laat zich vrij ernstig aanzien. Middelen 

 ter bestrijding kunnen nog moeilijk aangegeven worden, 

 daar de ziekte(n) nog niet volledig bekend is(zijn). Voor- 

 loopig acht ik het gewenscht, het maken van wonden tot 

 een minimum te beperken, nog door te gaan met desinfec- 

 teeren van snoeiwonden met verdund carbolineum en geen 

 kersesoorten aan te planten, waarbij men lang op een 

 grooten oogst moet wachten. 



Meikersen en zure kersen lijken mij >in dit verband de 

 meest aan te bevelen soorten. Tenslotte verdient het aan- 

 beveling de kersenteelt zooveel mogelijk als tijdelijke 

 tusschenteelt te beoefenen. 



A. M. Sprenger. 



