GLOEOSPORIUM LINDEMUTHIANUM 

 IN PRINCESSEBOONEN. 



(VGL. HET ARTIKEL VAN DEN HEER P. J. SCHENK IN BIJBLAD 



VAN JAARGANG 1917 VAN HET TIJDSCHRIFT OVER 



PLANTENZIEKTEN, BL. 25 — 34). 



Aangezien de tijd voor het leggen van boonen weer nadert, 

 komt het ons wel gewenscht voor, er nog even de aandacht 

 op te vestigen, dat bovengenoemde ziekte in het jaar 1917 

 zeer veel schade te weeg bracht. Men mag dus veronder- 

 stellen, dat op de meeste terreinen, waar boonen werden 

 geteeld, hetzij dan voor consumptie, hetzij voor het winnen 

 van zaad, de ziekte heeft geheerscht. Het is zelfs niet erg 

 gewaagd, te veronderstellen dat zooveel boonen werden 

 aangetast dat 40 ^/q van het gewonnen zaad van stippen 

 is voorzien. Elke vertrouwbare zaadteler zal de gevlekte 

 boonen zorgvuldig verwijderen, zoodat het zaad oogenschijn- 

 lijk geen ziektekiemen meer bevat. Het uitzoeken kan echter 

 niet zoo zorgvuldig geschieden dat elke aangetaste boon 

 wordt verwijderd, zoodat dus toch nog kiemen aanwezig 

 zijn, waarmede men de besmetting op het veld brengt. 

 Wil men ook deze kans van besmetting kleiner maken, dan 

 zal men het zaad moeten ontsmetten, hetgeen thans bij 

 gebrek aan andere middelen kan geschieden met 2 pro 

 mille formaline. 



Heeft deze ontsmetting plaats gehad, dan is men natuur- 

 lijk nog niet verzekerd, gedurende het jaar 1918 ziektevrije 

 boonen te zullen telen, want er kunnen sporen in den 

 grond aanwezig zijn, en deze kunnen ook van andere 

 velden, waar de ziekte heerscht, door vogels en vruchten 

 en door den wind worden overgebracht. Bestrijding op het 

 veld blijft dus steeds gewenscht en men zou daarvoor 

 proeven kunnen nemen met een bespuiting" met Bordeaux- 

 sche pap. Gaarne vernamen wij de resultaten, met een en 

 ander verkregen. 



A. M. Sprenger. 



