ol 



soorten van kool aan, maar ook knollen, koolrapen, kool- 

 zaad en mosterd en eveneens de wilde herik en de muur- 

 bloem. Zij veroorzaakt reeds knolvoetjes aan de wortels 

 van de jonge planten op de kiembedden of kiembanen, 

 maar tast ook de oudere planten op het veld aan. (De 

 bovenvermelde kleinere, bolvormige knobbeltjes, waarin 

 het wormvormige snuittorlarfje leeft, worden eveneens bij 

 knollen, koolrapen en koolzaad aantroffen). 



De knolvoet is niet voor alle soorten van kool even ge- 

 vaarlijk. Die, welke een zeer krachtig en sterk vertakt wortel- 

 gestel hebben, hebben minder kans, door de aantasting 

 dood te gaan dan de soorten met een meer zwak wortel. 

 stelsel. Zoo sterven boerekoolplanten zelden of nooit door 

 knolvoet, en lijden zij in 't algemeen veel minder door de 

 aantasting dan andere koolsoorten. 



Uit hetgeen ik boven meedeelde, blijkt dat, wanneer op 

 een of ander terrein planten hebben gestaan, die aan „knol- 

 voet" leden, de bodem van dien akker besmet is. Daar- 

 om moet men in 't algemeen het volgende jaar op zoo- 

 danig terrein geen gewassen meer telen, die aan knol voet 

 kunnen lijden. Granen, erwten, boonen, bieten, aardappelen, 

 wortelen, alle mogelijke verdere soorten van groenten, 

 kunnen er wórden geteeld, maar geen koolsoorten, knollen, 

 koolrapen, koolzaad of mosterd. Men zorge ook, dat op 

 zoodanige perceelen de herik zooveel mogelijk worde uitge- 

 roeid; en gaat dat moeilijk, dan tele men er geen gewassen, 

 zooals haver, erwten en wikke, waarin de herik vaak welig 

 als onkruid tiert. 



De kiemen der ziekte kunnen zelfs meerdere jaren in 

 den grond overblijven, zoodat het in 't algemeen raadzaam 

 is, niet eerder dan na drie of vier jaren weer kool, koolra- 

 pen, koolzaad of mosterd te verbouwen op terreinen, waar 

 de knolvoet in de kool voorkwam. 



Verder verdient het aanbeveling, dat men na den oogst 

 de kool- en koolzaadstronken verbrandt; daardoor worden 



