ziet men dan ook zeer vaak van knolvoetjes voorzien. Deze 

 plante men niet uit. Natuurlijk zal men dit nooit doen met 

 plantjes, die reeds in hare jeugd de ziekte zóó erg hebben, 

 dat zij er kennelijk onder lijden; maar men pote ook nooit 

 jonge koolplantjes uit, welke wel eenigszins zijn aangetast 

 en dus reeds kleine opzwellingen aan de wortels hebben, 

 maar er nog niet merkbaar minder om groeien. 



Diep omwerken van den grond, waarop besmette kool 

 heeft gestaan, is aan te bevelen, daar op deze wijze de 

 ziektekiemen zich niet gaan ontwikkelen ; of wanneer er 

 wèl kleine beweeglijke lichaampjes uit ontstaan, kunnen 

 deze niet in de koolwortels binnendringen, omdat zij daar 

 te ver van verwijderd zijn. Kiemen van de slijmzwam, die 

 op eene diepte van. 25 cM. worden in den grond gebracht, 

 doen geen kwaad meer. Toch is men daarmee de besmet- 

 ting van den grond nog niet kwijt. Sommige kiemen der 

 slijmzwam toch blijven onveranderd diep in den grond 

 achter; en worden zij dan bij eene latere grondbe werking- 

 weer naar boven gebracht, dan ontwikkelen zich daaruit 

 weer de kleine beweeglijke lichaampjes, die de alsdan weer 

 verbouwd wordende koolplanten kunnen besmetten en 

 ziek maken. — 



Het was aan de praktische koolbouwers sedert lang be- 

 kend dat de knolvoet vooral op kalkarme gronden voor- 

 komt: op zandgrond en op zavelachtige gronden heeft men 

 er last van zoodra de teelt van kool er maar eenigszins te 

 vaak wordt herhaald. Men moet daarom op zulke gronden 

 liefst niet vaker dan éénmaal in de vijf jaren kool telen. 

 Hoewel men goed doet, ook op kleigrond niet te vaak met 

 kool terug te keeren, is het toch een bekend feit dat men 

 op de sterk kalkhoudende kleigronden, met name aan den 

 Langendijk, de koolteelt jaren achtereen, soms zelfs twee 

 keer in één jaar (eerst vroege bloemkool, dan late bewaar- 

 kool) herhaalt, zonder dat men er knolvoet waarneemt ; 

 alleen op de laagst gelegen terreinen treedt zij daar een 



