39 



buurt alle op den grond liggende bladeren en alle ruigte 

 op, omdat de aardvlooien zich daaronder gedurende den 

 winter wegschuilen. 



Verder is aan te bevelen, dicht te zaaien ; de plantjes 

 schieten dan sneller op en bedekken den grond spoedig 

 geheel, en overschaduwen elkaar meer of min; bovendien 

 blijven er, ook als de aardvlooien er een aantal mochten ver- 

 nielen, toch allicht een behoorlijk aantal over. Natuurlijk 

 moet men ook weer niet al te dicht zaaien, omdat de 

 plantjes dan elkaar in den groei zouden belemmeren. — 



Als bestrijdingsmiddelen komen in aanm.erking: het be- 

 stuiven na sterken dauw of als de plantjes nat zijn, met 

 hjn Thomasmeel, met houtasch, met steenkolenasch, met 

 fijn gewreven drogen kippen-, duiven- of paardenmest; 

 verder het bestuiven met Amerikaansch insektenpoeder of 

 tabaksstof 



Ook kan men de jonge planten besproeien met arsenicum 

 bevattende praeparaten, zooals Parijsch (Schweinfurter) 

 groen, Uraniagroen of loodarsenaat. (Zie hierover Vlug- 

 schrift No. 8, uitgegen door het Instituut voor phytopatho- 

 logie, bl. 3 en 4). Daar deze praeparaten hoogst vergiftig 

 zijn, zij men uiterst voorzichtig bij de aanwending daarvan. 

 Natuurlijk mogen nooit met zulke praeparaten worden be- 

 spoten planten, die spoedig daarna zullen worden gegeten, 

 (raapstelen, bitterkers.) 



Zeer goed is mij bevallen het bestrooien van door aard- 

 vlooien lijdende akkers met zand, waar men ongeveer Vó 

 van het volumen daarvan aan petroleum doorheen gemengd 

 had. Daardoor blijven de aardvlooien gemiddeld vijf dagen 

 van de akkers af: een tijd, die voldoende kan zijn om de 

 jonge planten tot zoodanige ontwikkeling te brengen als 

 noodig is, om ze in staat te stellen, behoorlijk aan den 

 aanval der aardvlooien weerstand te bieden; is dit niet 

 het geval, dan moet men het werk nog eens herhalen. 



Ten slotte maakt men wel eens gebruik van de zooge- 



