DE BESTRIJDING VAN AARDVLOOIEN. 



Naar aanleiding van het artikel van Prof. Dr. J. Ritzema 

 Bos in het Bijblad van het „Tijdschrift over Plantenziekten," 

 afl. 3, Jrg. 24, veroorloof ik mij het volgende op te merken. 



Ongeveer acht jaren geleden kwam ik door eene opmerking 

 van den heer Emserixk op Eelerberg in de gemeente 

 Hellendoorn op het denkbeeld, de aardvlooien te bestrijden 

 door vangpl anten. Deze vangplanten moesten dan zijn zulke, 

 waar de aardvloo bij voorkeur op scheen verlekkerd te 

 zijn. Daartoe koos ik Bitterkers (Tuinkers, Sterkers, 

 Lepidiiim sativiirn L.) 



Ik zaaide verschillende soorten kool uit, gescheiden door 

 rijtjes bitterkers en bemerkte, dat de koolplanten bijna in 

 't geheel niet de karakteristieke aard vlooiengaatj es vertoon- 

 den, maar de bitterkers zelfs zeer sterk. Bij nader onderzoek 

 bleken de aardvlooien grootendeels te huizen in de eenigszins 

 dik gezaaide bitterkers. 



Zoo bleven de koolplanten gespaard en konden zich onge- 

 stoord ontwikkelen, terwijl op naburige akkers de kool- 

 raapplanten werden afgevreten. 



Deze proeven heb ik acht jaren herhaald en telkens met 

 hetzelfde gunstige resultaat. Omdat deze uitkomsten mij 

 zeer bevredigden, meende ik het middel te kunnen dienst- 

 baar maken in het groot landbouwbedrijf. Verscheiden 

 landbouwers heb ik dan ook aangeraden van dit bestrijdings- 

 middel gebruik te maken en die het toepasten, waren over 

 het resultaat tevreden. Als zij n.1. op een kweekbed koolrapen 

 zaaiden, om die in Juni naar den akker over te brengen, 

 zaaiden ze er rijtjes bitterkers doorheen of er om toe. Zoo 

 was de heer Kleix-Wiecherixk te Usselo bij Enschede er 

 zeer over tevreden, terwijl de niet beschermde koolraap- 

 planten mislukten. Deze week nog overtuigde ik mij van 



