Vooral de eerstvermelde oranjekleurige, steenroode of 

 vermiljoenroode wratten of puisten vallen reeds van uit de 

 verte op doode twijgen, takken en stammen zeer in 't oog. 

 Men spreekt dan van het „roode vuur". 



Dat zoogenaamde ,, roode vuur" nu vestigt zich op de 

 stompjes, die bij de wegneming van takken zijn blijven zitten 

 en afsterven. Maar van daar uit gaat later de zwam, welke 

 de oorzaak van het bovenvermelde verschijnsel is, vaak in 

 den levenden stam over, die weldra, het eerst in de nabijheid 

 van het stompje, het ,, roode vuur" begint te vertoonen; 

 voortdurend breidt de zwam zich dan verder in den stam 

 uit, vooral naar boven toe, maar toch ook wel naar beneden . 

 En zoo gaat langzamerhand de stam dood. 



Niet alle boomsoorten zijn er even vatbaar voor om door 

 „'t roode vuur" te worden aangetast, wanneer men bij den 

 snoei takstompjes laat zitten, 't Zijn onder de laan- en 

 planisoenboomen vooral iepen, paardekastanjes, acacia's 

 (Robinia), walnoten, Pterocarpia's en verschillende soorten 

 van eschdoorns, die er veel van te lijden hebben. Dat zijn 

 in 't algemeen die boomsoorten, in welke de oorspronkelijk 

 saprophytisch levende Nectria cinnaharina ook zeer gemak- 

 kelijk parasitair leeft, zoo zelfs dat zij zich in een gaven 

 stam of tak gemakkelijk vestigt, als er maar een klein 

 wondje is, waardoorheen zij kan binnend;"ingen. Daarom 

 is het altijd gewenscht, dat men ook afs een tak op de 

 juiste manier is weggenomen (zie figuur B, bij p') toch de 

 wond vlakte met teer bestrijkt. 



J. RiTZEMA Bos. 



