25 



bladeren binnen. Deze laatste vertoonen dus spoedig de 

 reeds genoemde ziektesymptomen; opvallend is hierbij zoo- 

 als boven gezegd is, dat zelden een blad in zijn geheel ge- 

 lijkmatig wordt aangetast, dikwijls is de eene helft nog 

 groen en turgescent, terwijl de andere reeds verkleurd en 

 slap is, of zelf reeds geheel afgestorven en verdroogd. In 

 deze laatste gedeelten is de zwam van uit de houtvaten in 

 de andere weefsels doorgedrongen, heeft deze tot afsterven 

 gebracht, treedt nu — althans in vochtige omgeving — door 

 de opperhuid naar buiten en vormt aan de oppervlakte de 

 conidiëndragers. Deze zijn dan op de afstervende deelen 

 zichtbaar, vooral met een loupe, als een zeer fijne dauw. 

 (Zie PI. II fig. 2). Vooral bij de komkommers — in de voch- 

 tige lucht der bakken — kan men dit vaak zeer fraai 

 waarnemen ; de zwam vormt in de afstervende weefsels, 

 vooral in de bladstelen en de hoofdnerven der bladeren 

 donkergekleurde sclerotiumachtige rustmyceliën, waardoor 

 deze deelen zich zwart kleuren (zie PI. I fig. 1); hierop zijn 

 de conidiëndragers vaak goed zichtbaar. 



De conidiëndragers (zie PI. I fig. 3) zijn zeer karakteristiek; 

 zij bestaan uit een hoofdtak, die een of meer kransen van 

 zijtakjes draagt; deze zijn van onderen wat dikker, naar 

 't uiteinde eenigszins toegespitst. Aan den top der takjes 

 W'Orden conidiën gevormd, die echter niet afzonderlijk 

 worden afgestooten, doch w^aarvan er een zeker aantal — 

 althans in vochtige lucht — door een slijmachtige substantie 

 bijeengehouden woorden, zoodat ze zuiver ronde kopjes 

 vormen aan de uiteinden der takken. De conidiën kiemen 

 gemakkelijk en snel op allerlei vochtige organische stoffen; 

 de rustmyceliën zijn tegen uitdroging bestand, komen met de 

 afgestorven plantendeelen weer in den bodem en kunnen dan 

 eveneens weer spoedig vegetatief m)'celium voortbrengen. 



Nadat we zoo, althans in hoofdzaken den bouw van 

 de zwam hebben leeren kennen, dienen we nog even aan 

 haar levenswijze eenige aandacht te schenken. Klkbahx 



i 



k 



