29 



tijdeliik de wateraan voer zoozeer verminderd was, dat er 

 verwelking optrad. 



Uit het feit, dat ze zich later weer herstelden — onge- 

 twijfeld door de vorming van nieuwe wortels — volgt, 

 dat we hier als 't ware te doen hebben met een s t r ij d 

 tusschen de parasiet en de voedsterplant. 

 De planten groeiden nog geruimen tijd vrijwel normaal 

 door, ofschoon wel spoedig te zien was, dat ze in ontwik- 

 keling bij de gezonde achter bleven en begonnen na eenige 

 weken op nieuw ziekteverschijnselen te vertoonen. De ge- 

 ïnfecteerde planten stonden voor een deel in een planten- 

 kasje, voor een deel in bakken. De eerste waren, wat warmte 

 en vochtigheid betreft, in veel beter condities dan de laatste 

 en het was dan ook duidelijk zichtbaar, dat de laatste 

 meer leden door de infectie. Door dus de planten onder 

 zoo gunstig mogelijke voorwaarden te brengen voor hun 

 groei en ontwikkeling was het mogelijk de gevolgen van 

 de infectie minder sterk tot uiting te doen komen en het 

 ziekteproces te verlangzamen. 



Uit het voorafgaande blijkt dus, dat er onder be- 

 paalde omstandigheden wel verwelkings- 

 verschijnselen kunnen optreden; wij zagen dit 

 ook reeds bij de tomaten en ook bij de aardappel kan het 

 soms wel degelijk optreden. 



Ze zijn dan echter niet zoozeer te wijten aan een ver- 

 stopping der hoofdbanen van den sapstroom, dan wel aan 

 't buiten werking stellen van de fijnere worteltakjes. Ware 

 het eerste het geval, dan is het spoedige en geheele herstel 

 van den turgescenten toestand onverklaarbaar. 



Willen wij dus van „verwelkingsziekten" blijven spreken, 

 dan kan dit alleen zijn in dien zin, dat de zieke plan- 

 ten meer dan normale geneigd zijn, om on- 

 der voor de wateropname ongunstige om- 

 standigheden te gaan verwelken tengevolge 

 van de verzwakte werking van het wortelstelsel ; tevens 



