Ook bij de ontwikkelin.i? van de joni^e spruiten uit 

 den zieken knol blijkt de zwam tot de houtvaten be- 

 perkt. Ook dit punt is door Pethvbridge onderzocht en 

 het is daarbij gebleken, dat het m5^celium niet onmid- 

 dellijk de spruiten aantast. Deze doen zich aanvankelijk 

 geheel gezond voor (zij kunnen misschien vaak wat minder 

 krachtig zijn) en men vindt bij onderzoek er nog geen my- 

 celium in. Maar na korten of langen tijd beginnen de 

 symptomen voor den dag te komen en spoedig kan men nu 

 ook het mycelium in de houtvaten van den stengel con- 

 stateeren. Het is echter ook begrijpelijk, dat wanneer deze 

 tusschenpauze wat lang is (hetzij dan, dat de aanwezige 

 hoeveelheid mycelium aanvankelijk zeer gering was, hetzij 

 doordat het ver van de ontwikkelende spruit gelocaliseerd 

 was), de mogelijkheid bestaat, dat de plant gedurende het 

 geheele seizoen gezond blijft en ook gezonde nakomelingen 

 voortbrengt. Zoo is het ongetwijfeld te verklaren, dat Pe- 

 TYBRiDGE uit waarnemingen gedurende 1912 — 1915 gedaan 

 afleidt, dat van de aangetaste knollen 9ö o/o zieke planten 

 geven en 4 o/o gezonde, met gezonde nakomelingen. 



Een punt, waarop verschillende auteurs gewezen hebben, 

 is het weinig sta n d vastige der ziektever- 

 schijnselen. Hierop wijst reeds Spieckermann (1911) en 

 ook Pethvbridge (1916) legt er den nadruk op, zonder dat 

 zij er overigens verder op in zijn gegaan. 



Het is m. i. niet twijfelachtig, dat het — behalve aan 

 verschillende uitwendige factoren en aan rassen verschil- 

 len — in de eerste plaats toegeschreven moet worden aan 

 het feit, dat we bij den aardappel met twee, in wezen niet 

 onbelangrijk uiteenloopende phasen, van de verticilliose te 

 doen hebben : 



lo. De plant kan zich uit een gezonden knol ontwikkelen, 

 doch door bodembesmetting ziek zijn geworden. 



2o. De plant kan zich uit een geïnfecteerden knol ont- 

 wikkelen. 



