46 



te ontgaan en tevens de methode te verfijnen op de wijze, 

 zooals ik dit iieb aangegeven in „De Verticilliose van den 

 komkommer" (1918). Men dan zich n.1. betrekkelijk gemakke- 

 lijk aanzienlijke hoeveelheden gelijkmatig besmetten grond 

 verschaffen door deze kunstmatig (met reinculturen; te 

 infecteeren. Met dezen grond kan men een groot aantal 

 potten vullen of kweekbakken en hierin de planten kweeken, 

 die men wenscht te vergelijken. Het spreekt van zelf, dat 

 men op die wijze nooit op zoo groote schaal zal kunnen 

 werken, als op besmette velden, maar aan den anderen 

 kant heeft men ook veel grooter zekerheid, dat de planten, 

 die gezond blijven ook inderdaad door weerstandsvermogen 

 uitmunten. Mocht het dus b.v. niet mogelijk blijken de eerste 

 keus, uit het ruwe materiaal, op deze wijze te doen, dan 

 zou men het als tweede zeef kunnen gebruiken, waarbij 

 men tevens de planten nauwkeurig kan observeeren. 



Welke methode men ook wil toepassen, het lijkt me zeer 

 gewenscht, dat we ook bij ons te lande voor verschillende 

 ziekten, in de eerste plaats de vaatmycosen, dezen weg 

 inslaan. Ik twijfel er niet aan, dat hij in een richting leidt, 

 waarin zoowel voor wetenschap als practijk belangrijke 

 resultaten te verkrijgen zijn. 



H. A. A. VAN DER Lek. 



VERKLARING VAN PLAAT I EN II. 



Plaat I. 



Fig. 1. Gedeelte van een door Vei'fic/ll/inii alboatn/ni aangetaste 

 komkommerplant: Twee afgestorven bladeren, waarvan 

 de bladstelen en ook de hoofdnerven zich zwart gekleurd 

 hebben door de vorming van rustm^xelium; daarop 

 hebben zich in vochtige omgeving conidiëndragers ont- 

 wikkeld. Beziet men den bladsteel met de loupe, dan 

 krijgt men het beeld van : 



Fig. 2. Een deel van een der bladstelen zichtbaar op fig. 1, 



