56 



getrokken, een dun geel wormpje naar binnen slikte, dat 

 aan de wortels van het plantje zat vastgezogen of uit het 

 kuiltje, waar het plantje had gestaan, werd op gewoeld. 

 Als hij klaar was, liep hij weer tusschen de plantjes door 

 en ineens pakte hij er weer een beet en altijd zaterzoo'n 

 wormpje (een koper- of draadworm, de larf van een knip- 

 tor, naar mij later bleek) aan. Het' was mij een raadsel, 

 hoe hij met zooveel zekerheid de plantjes, die door een- 

 wormpje werden aangeknaagd, er uit wist te pikken, maar 

 toen ik eens goed ging opletten, zag ik, dat hij steeds 

 plantjes ontwortelde, die behalve groen loof ook een of meer 

 gele ot gedeeltelijk gele blaadjes hadden. Deze gele blaadjes 

 waren dus voorden roek een aanwijzing, dat er een worm aan- 

 wezig was, en dat klopte altijd. Dat nu het uittrekken van de 

 jonge plantjes, om den worm te kunnen vangen, eerder als 

 nuttig dan als schadelijk moet aangemerkt worden, zou ik 

 niet gaarne willen toestemmen ; dat zal grootendeels afhan- 

 gen van de meerdere of mindere levensvatbaarheid van het 

 plantje ondanks de wortelbeschadiging. In vele gevallen is 

 de beschadiging niet van zoo ernstigen aard of het plantje 

 zou nog best een flinken knol kunnen vormen en dan lijkt 

 het uittrekken wel een wat tè radicale maatregel om het 

 van zijn beschadiger te bevrijden. Vroeger meende men wel, 

 dat de roeken die ondergrondsche insekten konden ruiken 

 en zich bij de vangst door hun reukorgaan lieten leiden. 

 Het leek wel zeer onwaarschijnlijk, want de reuk is bij 

 vogels in 't minst niet ontwikkeld, gelijk Audubon en Darwix 

 o. m. hebben bewezen. Audubon experimenteerde met een 

 gier en een opgestopten vogel. De gier pakte den vogel beet, 

 scheurde hem open, haalde er al het opvulsel uit en keek 

 er niet meer naar om. Zijn reukorgaan had hem dus niet 

 gewaarschuwd, dat hij gefopt werd en de vogel niets eet- 

 baars bevatte. Darwin i) had een cadaver van een hert, waar 



^) Darwin, De reis om de wereld, vert. Hartog Heys van 

 Zouteveen, pag. 200. 



