58 



stuks tegelijk in de nesten aantrof; z. i. wel een bewijs, dat 

 de roeken, zoo ze dan al aardappellarven mogen eten, toch 

 ook het vleesch niet versmaden, daar zij voor de larf alleen 

 den aardappel niet mede naar het nest behoefden te sleepen. 



Om nu op mijn roek terug te komen, eigenaardig blijft 

 het, dat hij, die het nooit van andere roeken heeft kunnen 

 afzien, onmiddellijk het maniertje weet, hoe de plantjes 

 met gave wortels (en geheel groen loof) van die welke 

 onderhevig zijn aan ritnaalden vraat (en die enkele gele 

 of half gele half groene blaadjes bezittenj, zijn te on- 

 derscheiden. Die kennis, dit scherpe onderscheidingsver- 

 mogen, moet de geheele soort als 't ware in de ziel 

 ingeboren zijn, even goed als het nestbouwen en het 

 verhuizen in 't najaar, het wonen in kolonies en nog zoo 

 veel meer. 



Later in den tijd, als de koperwormen niet meer zoo aan 

 de oppervlakte leven, gaat mijn roek op krekelvangst. De 

 zwarte veldkrekel (Gryllus campestris L.) komt veel voor 

 op slecht grasland op zandigen bodem. Ze hebben gange- 

 tjes gegraven van ruim een d.M. diep, die bij den ingang, 

 ongeveer een pink dik zijn. V^oor zoo'n gaatje zit een 

 krekel de wereld aan te zien of zich te koesteren in de 

 zwakke herfstzon, om bij onraad bliksemsnel om te keeren 

 en zich in zijn hol te verschuilen. Mijn roek wist ze echter 

 handig, onverwachts toeschietende, te grijpen; niet steeds 

 stootte hij raak, maar van de drie keeren toch wel onge- 

 veer één maal met succes. 



Nu zou ik mij nog een vraag ter beantwoording willen 

 voorleggen. De roeken worden algemeen aangeduid als 

 echte erwten eters. Kan het zijn, dat ook bij dit erwten- 

 eten, het wormpje in de erwt hoofddoel en deze zelf 

 maar bijzaak is? Ik acht het wel waarschijnlijk, maar ge- 

 loof toch, dat ook de jonge, rauwe erwten soms w^el dege- 

 lijk om haars zelfs wil worden gegeten. Toch heb ik mijn 

 roek nooit de erwten, die op een stukje grond, onmiddel- 



