59 



lijk grenzende aan onzen tuin, verbouwd werden, zien 

 plunderen. Hij zat er bij,' plukte soms een enkele erwt af, 

 maar vloog- dan weer weg en keek er niet meer naar om. 

 Hij wist wel terreinen te vinden, waar voedsel te krijgen 

 was, meer naar zijn smaak! 



Naumaxx, die in staat was de roeken goed te bestudee- 

 ren, omdat er een kolonie gevestigd was op zijn eigen 

 plaats, geeft ons in zijn standaardwerk een uitvoerig ver- 

 haal over de wijze, waarop de roeken, in de erwtenbedden 

 optreden. O 



„Als een bewijs, schrijft hij, van hoe weldadigen invloed 

 deze kraaisoort (de roek) voor onze landhuishouding wel 

 kan zijn, maar tegelijkertijd als voorbeeld hoe onverstandig 

 de menschen niet zelden tusschen beide komen en het niet 

 begrepen nut in een werkelijke schadepost kunnen doen 

 veranderen, zou ik op het volgende, zelf beleefde feit willen 

 wijzen. Ik hoop hartelijk, dat al onze in de natuurweten- 

 schap zoo pover onderlegde landbouwers er een goede 

 leering uit mogen trekken. 



Ongeveer dertig jaar geleden bestonden hier in de streek 

 twee roeken-kolonies, de eene anderhalve mijl ten Zuiden 

 en de andere twee mijlen ten Westen van mijn woonplaats 

 gelegen. Groote vluchten roeken waren dan ook geregeld 

 op onze akkers te vinden. 



Op een dag komt een mijner buurtgenooten bij mij en 

 vertelt hoe duizenden roeken in zijn groene erwten waren 

 neergestreken en daar alles bezig waren te vernietigen, 

 door al het blad en de jonge peultjes af te vreten. Dadelijk 

 had hij een stuk of zes jongens aangesteld om de vermeende 

 plunderaars te verdrijven, en zoo hoopte hij (het betrof hier 

 een stuk land van ± 25 morgen) zijne erwten van den 

 ondergang te redden. Toen mijn zegsman zoo ver met zijn 

 verhaal gevorderd was, begreep ik intusschen al wat de 



^) Naumaxx, „Xaturgeschichte der \'ögel Mittel-Europas'', I\", 

 pag. 116. 



