66 



vele van de uitgaven van de firma J. B. Wolters vindt, 

 treft men eene opgave aan van wat er op de 12 verschillende 

 platen staat. Voor Plaat TT is opgegeven: „Vo'fi,els, die soms 

 schade doen (roek, torenkraai, huismusch, ringmusch, kneu, 

 vink)." Onder Plaat II zelf is echter, bij wijze van ver- 

 korting, gedrukt: „Schadelijke vogels". Uit den boven door 

 mij weergegeven verklarenden tekst blijkt echter wc4 dui- 

 delijk, dat ik den roek niet zonder meer als een schadelijken 

 vogel beschouw; integendeel. Evenmin doe ik dat trouwens 

 de torenkraai, de kneu, de huismusch en de ringmusch en 

 den vink. En het ware zeker beter geweest, wanneer niet 

 onder de plaat was gedrukt: „schadelijke vogels", maar in 

 plaats daarvan: „Vogels, die soms schade doen", zooals 

 dat in den verklarenden tekst is geschied. 



Het artikel van den Heer de Meijere is buitengewoon 

 interessant, en geeft vele belangrijke vingerwijzingen voor 

 hem, die van het voedsel, dat de vogels gebruiken, en van 

 het nut en de schade, door deze vogels onzen kuituren toe- 

 gebracht, studie maakt. Op dat gebied valt er nog veel te 

 onderzoeken. 



Maar ik geloof, dat men er zich toch voor moet wachten, 

 uit wat één bepaalde roek het liefst eet, conclusies te 

 trekken aangaande wat de roeken in 't algemeen het liefst 

 als voedsel gebruiken. Ik wil niet bew^eren, dat bij de ver- 

 schillende dieren van ééne en dezelfde soort de smaken 

 zóó verschillend zijn als dat bij verschillende menschen, 

 vooral bij de verschillende „kultuurmenschen", het geval is. 

 Maar er zijn toch voorbeelden genoeg, die bewijzen, dat 

 ook bij dieren het ééne individu een anderen smaak heeft 

 dan het andere, en dat ook bepaalde vogelsoorten zich 

 successievelijk aan een bepaald voedsel kunnen gewennen, 

 waaraan zij vroeger niet zouden raken. Karl Semper ver- 

 meldt daarvan in zijn werk „Die natürhchen Existenzbe- 

 dingungen der Tiere" (Leipzig, Brockhaus, 1880) verschil- 



