68 



roode bessen): later bei^onnen de merels ook sappige peren 

 te eten, en tegenwoordig pikken zij ook appelen en onrijpe 

 peren uit. — 



Ik heb mij hier bepaald tot het vermelden van voor- 

 beelden van z;oi>'(?/soorten, die in gegeven omstandigheden 

 smaak krijgen in of althans zich gaan voeden met geheel 

 andere spijs dan die, w^elke zij vroeger gebruikten. Ook 

 onder de zoogdieren zijn er niet weinige, die hun menu 

 onder zekere omstandigheden uitbreiden. Aan de Noor- 

 v^eegsche kust voeden de geiten zich gaarne met afval van 

 visch, en Semper (t. a. p. bl. 76) haalt een geval aan van 

 paarden, die het plotseling in hun hoofd kregen, eiken dag 

 eenige jonge duiven en kippen op te eten. Het is bekend, 

 dat in sommige streken de herten gaarne, ook wanneer 

 ander voedsel in voldoende hoeveelheid aanwezig is, toch 

 de bast van verschillende boomen afhalen om deze op te eten, 

 terwijl deze dieren in andere, niet eens verafgelegen streken, 

 zich niet aan dat misdrijf schuldig maken. Worden nu 

 herten uit eene streek, waar het „schillen" van boomen 

 bij deze dieren in de mode is, exemplaren geïmporteerd in 

 eene andere streek, waar zulks niet voorkomt, dan gaan 

 daar niet alleen de geïmporteerde herten door met schillen, 

 maar de oorspronkelijk in de laatstbedoelde streek inheem- 

 sche herten nemen die voor de boomen heel schadelijke 

 gewoonte over. 



In 't algemeen heeft ieder individu van een diersoort zijn 

 eigen smaak, zijn bijzondere voorliefde voor bepaalde spijzen; 

 en onder zekere omstandigheden kan zich die smaak wijzigen. 

 Soms aapt het eene individu het andere na, probeert ook 

 eens te eten wat het andere eet, en houdt zich daar aan, 

 als het hem bevalt. Soms ook dringt de nood, ander voedsel 

 dan het gebruikelijke te eten, en als dat voedsel niet tegen- 

 valt en goed bekomt, breidt het dier zijn spijskaart uit. 



Een enkel individu, dat afzonderlijk wordt gehouden, leert 

 natuurlijk niet van andere soortgenooten, zijn menu uit te 



