73 



vernielen door de twijgjes en de ranken af te trekken ; de 

 kortstammige veld erwten, die zonder rijs worden verbouwd, 

 worden daarbij door hen geheel platgetreden en vernield. 

 Heeft men nu met een zoo sterke vermeerdering van de gam- 

 marups te doen als in 't geval, waarover Naumaw schrijft, 

 dan is het toch nog beter, dat de roeken desnoods het geheele 

 gewas vernielen, als zij dan maar tevens alle rupsen opvreten ; 

 want de rupsen van den gammauil vreten behalve erwten- 

 loof, het loof van bijkans alle kruidachtige gewassen (met 

 uitzondering van grassen en granen) af, en zij gaan dus van 

 de erwten, die zij hebben kaalgevreten, op andere akkers 

 in de buurt over. Maar een zóó massale vermeerdering van 

 'de bedoelde rupsensoort is mij in de bijkans cO jaren, ge- 

 durende welke ik mij met de studie van plantenziekten en 

 -beschadigingen bezig houd, slechts tweemaal voorgekomen. 

 Gewoonlijk is de insektenschade op de erwtenakkers niet 

 zóó groot, dat men de vernieling, die de roeken bij de op- 

 ruiming der insekten teweegbrengen, er voor over zou 

 hebben. Bladluizen zijn wel de eenige insekten, die tamelijk 

 dikwijls een misgewas van de erwten veroorzaken, en 

 deze zijn te klein voor den grooten roekensnavel. 



Wat verder het voedsel van dierlijken oorsprong betreft, de 

 roek van den heer de Meijere eet zeer gaarne muizen, maar 

 geen rund- of varkensvleesch. Het is een algemeen verbreide 

 opinie, dat de roeken zeer veel muizen zouden eten ; en 

 men vindt die meening dan ook in vele boeken verkondigd. 

 RöRiG kwam echter tot een andere conclusie. Hij onder- 

 zocht den maaginhoud van 1523 roeken, en trof daarin slechts 

 38 keer resten van muizen aan. Dit resultaat is eveneens 

 in overeenstemming met wat Kxauthe („Monatsschrift 

 des deutschen Vereins zum Schutze der Vogelwelt", 1891) 

 schreef, nl. dat in 1890, wat een echt muizenj aar was, slechts 

 enkele roeken vlijtig op deze vraatzuchtige knaagdieren jacht 

 maakten, terwijl verreweg de meesten er de voorkeur aan 

 gaven, zich naar het in hokken staande graan te begeven 



