76 



een roek, weggescholen in de buurt van een eendenest, 

 geduldig' wachten tot de eend, na het leggen van haar ei, 

 weer het nest verliet; plotseling kwam dan de roek te 

 voorschijn en pikte het ei aan, om vervolgens inhoud en 

 schaal te verorberen. 



De roek van den Heer de Meijere eet nooit regenwormen 

 of slakken. Ook ik zelf heb nooit gezien dat een roek dit 

 deed. Maar Rörig (t. a. p. bl. 390) maakt melding van maag- 

 onderzoekingen van roeken, ingesteld door Professor Prae- 

 TORius, die het volgende schrijft: „Van de 40 onderzochte 

 exemplaren had de helft niets anders in de maag dan 

 rupsen, meikevers en andere torren, engerlingen, regen- 

 wormen en slakken." 



Ik heb de vrijheid genomen, het bovenstaande aan het 

 hoogst belangrijke artikel van den Heer de Meijere toe te 

 voegen, om aan te toonen, dat niet alle roeken, wat het 

 door hen gebruikte voedsel betreft, zich precies zoo gedragen 

 als die ééne roek, wiens gedrag zoo nauwkeurig door den 

 schrijver werd nagegaan. Maar hoewel de eene roek zich, ook 

 wat zijne voeding betreft, wel wat anders gedraagt dan 

 de andere, ben ik liet toch geheel met den Heer de Meijere 

 eens, dat het nut, hetwelk de roeken in 't algemeen ons 

 toebrengen, de schade verreweg overtreft. Toch kan die 

 schade soms heel belangrijk zijn, zoodat het raadzaam kan 

 wezen, dat de landbouwer zijne maatregelen daartegen 

 neemt. Over die maatregelen wil ik hier echter voorloopig 

 niet uitweiden. 



J. RiTZEMA Bos. 

 Wageningen, Februari 1919. 



