80 



zijne opvattin;^, neer op eene vermeerdering van het chlo- 

 rophyll in de weefsels der bladeren. Daar RuMxM echter door 

 spektroskopisch onderzoek in de bespoten bladeren geen 

 koper kon aantoonen, sprak hij van een door de koperverbin- 

 ding op de plant uitgepefenden „chemotaktischen" prikkel, 

 waardoor de chlorophyllvorming zou worden vermeerderd. 

 Het spreekt echter vanzelf, dat wij door de invoering van de 

 benaming „chemotaktische prikkel" niets verklaren, In eene 

 latere publicatie ging Rumm i) nog een stap verder, waar 

 hij verklaarde, dat de werking der Bordeauxsche pap bij 

 de bestrijding van plantenziekten niet in de eerste plaats 

 zou berusten op de inwerking van deze pap op de ziekte- 

 verwekkende zwam, maar wel op de inwerking ervan op 

 de plant zelve, die daardoor minder vatbaar voor de aan- 

 tasting der zwam zou worden. Ik moet echter daarbij 

 dadelijk doen opmerken dat die mindere vatbaarheid voor 

 aantasting, welke de plant door de bespuiting zou krijgen, 

 dan toch slechts van geheel lokalen aard zou zijn, en w^el 

 alleen op die bladeren en stengels zou werken, waarover 

 de Bordeauxsche pap uitgespoten w^erd ; want na eene 

 bespuiting met deze pap blijven wèl de bespoten boven- 

 aardsche deelen in 't algemeen voor de aardappelziekte 

 gevrijwaard, maar niet de na de bespuiting zich vormende 

 nieuwe scheuten en bladeren ; vandaar dat herhaalde be- 

 spuitingen noodig zijn om hetgewenschte resultaat te krijgen. 

 — Ook Frank en Krüger ~) schreven het groote chloro- 

 phyllgehalte der met Bordeauxsche pap bespoten bladeren 

 toe aan een prikkel, die door de koperverbindingen zou 

 worden uitgeoefend, en wezen er op, dat de chloroph3il- 

 toename in de bladeren eene sterkere assimilatie tengevolge 

 zou moeten hebben, waardoor de plant krachtiger zou worden 



^) „Berichte der deutschen botanischenGesellschaft", 1S95, Bd 

 13, S. 182-192. 

 ^) „Arbeiten der deutschen Landwirtschaftsgesellschaft", No. 2. 



