133 



uitgekomen uit de eieren, die zich op kardinaalshoed, 

 sneeuwbal en andere houtige gewassen bevinden. Als dan 

 de verwarmende zonnestralen overdag de kleine insekten 

 uit de eieren hebben doen te voorschijn treden, en er volgt 

 een koude nacht op, dan sterven deze in massa's. 



Neemt men in aanmerking, dat reeds in 't begin van het 

 voorjaar op deze wijze het grootste gedeelte der bladluizen, 

 die de stammoeder hadden kunnen worden van eene zeer 

 talrijke nakomelingschap, door een enkele nachtvorst kun- 

 nen worden gedood, — dat er verder gedurende het verloop 

 van den zomer nu en dan door hevige wind- en regen- 

 vlagen massa's bladluizen van de planten worden wegge- 

 veegd, — dat op sommige tijden in de bladluiskoloniën, 

 die zich in de toppen der boonestengels bevinden, slechts 

 weinige gevleugelde exemplaren worden gevormd, zoodat 

 de koloniën op dezelfde stengeltoppen zich overmatig uit- 

 breiden en daardoor gebrek aan voedsel krijgen en moeten uit- 

 sterven, — en eindelijk dat de bladluizen een buitengewoon 

 groot aantal vijanden hebben, — dan laat zich verklaren, 

 dat gelukkig de bladluizenplaag in de boonen in de meeste 

 jaren geen zoo grooten omvang aanneemt, als in overeen- 

 stemming zou zijn met het énorme voortplantingsvermogen 

 dezer insekten. 



Want dat voortplantingsvermogen is inderdaad buiten- 

 gewoon groot; immers de bladluizen op de boonen zijn 

 allen wijfjes, die gemiddeld ieder een 80 jongen voortbren- 

 gen, terwijl er telkens weer tot in 't laatst van September 

 nieuwe generaties kunnen optreden, zoodat er in voor de 

 bladluizen niet te ongunstige zomers minstens 5, dikwijls 

 nog meer generaties elkaar opvolgen. Wat dat beteekent, 

 kan ons een eenvoudige berekening leeren. 



Stel dat zich in 't laatst van Mei op een top van een 

 bopnestengel één enkele vrouwelijke bladluis vestigt, die 

 zich daar begint voort te planten. De eerste generatie bestaat 

 uit 80 bladluizen; 



