134 



de tweede generatie uit . . . 80 x 80 = 6400 bladluizen, 

 de derde uit. . . . 6.400 x 90 = 512.000 

 de vierde uit . . 512.000 x 80 = 40.960.000 

 de vijfde uit. . 40.960.000 x 80 = 3.276.800.000 „ ; 



natuurlijk altijd in de veronderstelling dat alle ontstane 

 bladluizen zóó lang in leven blijven, tot zij zich hebben 

 voortgeplant. En al zal deze veronderstelling natuurlijk 

 nooit bewaarheid worden, — de bovenstaande berekening 

 toont toch duidelijk aan dat in jaren, waarin door gun- 

 stige weersomstandigheden vele bladluizen in 't leven 

 worden gespaard, en er vele gevleugelde exemplaren ge- 

 vormd worden, die op andere planten overgaan, de blad- 

 luizen, ook niettegenstaande de werking van hare natuur- 

 lijke vijanden, onze boonenakkers in groote menigte moeten 

 bevolken. 



De schade, die de bladluizen veroorzaken, bestaat in de 

 allereerste plaats in het belemmeren van den groei der 

 planten, daar de insekten de stengeltoppen, waarop zij zich 

 hebben gevestigd, uitzuigen; soms sterven die toppen af. 

 De daaraan bevestigde bladeren, waarop trouwens ook 

 bladluizen zitten te zuigen, sterven desgelijks, of zij ont- 

 wikkelen zich heel slecht; en daardoor wordt ook de vor- 

 ming en de groei der peulen belemmerd, zoodat de opbrengst 

 der boonenakkers zeer gering wordt. Het ligt in den aard 

 der zaak, dat de in dit opzicht teweeg gebrachte schade 

 des te grooter is, naarmate de bladluizen zich vroeger in 

 't voorjaar in de boonen vestigen. 



Bij de schade, veroorzaakt door de saponttrekking aan de 

 toppen der boonestengels en aan de bovenste bladeren, komt 

 nog die, welke door den „honigdauw" w^ordt teweeggebracht. 



De uitwerpselen der bladluizen bestaan in eene suiker- 

 houdende, kleverige vloeistof, die in fijne droppeltjes wordt 

 afgescheiden. Wanneer nu die fijne droppeltjes uit de 

 bovenste, door de bladluizen bewoonde deelen der boone- 

 planten op de lager geplaatste bladeren dezer planten neer- 



